Armani Had A Softer Touch

2007-01-26T04:33:00.000-08:00

"Το μυαλό μου είναι σαν τζελ Σβαρόφσκι από χθες"

Indie, rawk, garage, folk, new wave, nu romantic, electro cool, post rock mayhem.

Κάθε Παρασκευή ο Armani κάνουν τον DJ.

@ Plastelini Bar (Αβραμιώτου 6, Μοναστηράκι).

Head on.

2006-11-10T16:25:00.000-08:00

Έχει περάσει αρκετός καιρός...
ή καθόλου

2006-09-18T02:08:00.000-07:00

Η απάντηση στους Beatles

Η συγκλονιστική ιστορία του "γίγαντα" Tiny Tim σε ένα εξαιρετικό
άρθρο του Observer Music Monthly
http://observer.guardian.co.uk/omm/story/0,,1871395,00.html

2006-09-08T02:24:00.000-07:00

ΕΛ.ΑΣ. CLUB

A fun place to be...

(φωτό: Γύθειο 06)

2006-09-01T11:49:00.000-07:00

Let It Dive*

*...And You Will Know Us By The Trail Of Dead

(φωτό: Κύθηρα 06)

2006-08-28T04:40:00.000-07:00

Συλληπητήρια...

(φωτό: Κύθηρα 06)

2006-08-15T17:14:00.000-07:00

Ανάφης φωτιές...

...Ανάφης κι όλα τα καις!

Ο Armani ξεκίνησε ήδη να μαζεύει καύσιμα για του χρόνου.

2006-08-01T11:50:00.000-07:00

Our own private Tokyo

In an expression of the inexpressible.

foto c+p: LNN STN

2006-08-01T10:37:00.000-07:00

There by the Grace of God*

*Manic Street Preachers

2006-07-29T01:58:00.000-07:00

God save Armani's bathroom

2006-07-22T10:31:00.000-07:00

Stairway to ... ?

2006-07-19T13:19:00.000-07:00

How Near, How Far

Έλα μου ντε!

2006-07-13T04:36:00.000-07:00

H συμβολή του Armani στο νόμο του Murphy, pt.4

Ο Armani μπορεί ακόμη να μη γουστάρει να συμβάλλει σε τίποτα. Ο Murphy όμως δεν είναι το τίποτα. Πάμε σαν άλλοτε:

--Αν ο Iggy κατεβάσει το παντελόνι του, θα κατεβάσεις μερικές ώρες αργότερα και το δικό σου.
--Αν θέλεις να φας παγωτό, τουλάχιστον δύο υποκαταστήματα της Δωδώνης θα έχουν κηρύξει πτώχευση.
--Το δίπολο βιασύνη-επιθυμία είναι ευθέως ανάλογο της έλλειψης προσανατολισμού.
--Όσο πολύ κι αν κάνεις σεξ, ο ταρίφας θα έχει κάνει πάντα τόσο κι άλλο τόσο.
--Αν το Βερολίνο παραμένεις μακριά, το Τόκυο θα παραμένει (κι αυτό) ακόμη πιο μακριά.
--Ο βαθμός ελευθερίας (σου) είναι ανάλογος με το μέγεθος του κωλόχερού (σου).
--Αν τα αντίθετα έλκονται, τα όμοια έρχονται (και παρέρχονται;)
--Αν δε χρειάζεται να φύγεις νωρίς από το σπίτι σου, θα ξυπνήσεις νωρίς. Σε άλλο σπίτι.
--Όσο πιο γρήγορα θέλεις να πας κάπου, τόσο πιο πολύ θα καθυστερήσεις για να παραγγείλεις κι άλλο ένα ποτό.
--Αν η μαλακία (τους) είναι προνόμιο, τότε η αηδία (σου) είναι βάλσαμο.
--Αν το cheesecake φαίνεται νόστιμο, θα είναι lemon pie. Και pie λέγοντας..

2006-07-10T05:58:00.000-07:00

Time Warrior

Δε θα σταματήσω να ονειρεύομαι, παρά μόνο όταν ηλεκτρικά κύματα δε θα περνούν πια από το μυαλό μου. Θέλω να νιώσω και να ακουμπήσω, να χορέψω και να αγαπήσω, να χαϊδέψω και να γελάσεις, να πολεμήσω στους δρόμους. Να απαλλάξω τη ζωή μου απ' την κατάθλιψη της καταπίεσης, να καταστρέψω κάθε τι που με θέλει ανάπηρο, να μπορώ να κλαίω από χαρά τα βράδια και να νιώθω τη ζέστη της ελευθερίας να χτυπά μέσα μου.

(P)O.S.T: Jarvis Cocker - "Cunts are still running the world"

2006-07-07T02:26:00.000-07:00

There Is A Light That Never Goes Out
(Kifissias Avenue, 06/07/2006, 21.12)

2006-06-05T15:19:00.000-07:00

Ήθελές τα κι έπαθές τα...

Μερικές φορές δεν ξέρω τι θέλω. Άλλες πάλι, δεν ξέρω τι δε θέλω. Υπάρχουν κι αυτές που θέλω αυτό που δεν ξέρω αν θέλω. Και για ντεζζζερτ υπάρχουν κι εκείνες που θέλω.

2006-05-22T15:27:00.000-07:00

Postcard from the future

“What happens when you lose everything,
You just start again,
You start all over again.” *

O κομπιούτερ χρειάζεται περί τα 4 με 5 δευτερόλεπτα. Ο Armani θέλει το χρόνο του. Κοτζάμ μόδιστρος..

*Maximo Park – “Apply Some Pressure”

2006-05-11T00:38:00.000-07:00

Γιάννης Α-Γιάννης

Σύμφωνοι ρε Γιάννη..”σιγά μην κλάψω”.
Αλλά όχι και “σιγά μη φοβηθώ”.

Να με συμπαθάς δηλαδή.

2006-05-09T00:49:00.000-07:00

Η συμβολή του Armani στο νόμο του Murphy, pt.3

Ο μέγιστος μόδιστρος, συνεχίζοντας τη (βιωματική άρα εμπεριστατωμένη) συνεισφορά του στο Νόμο των νόμων, το σωτήριο αυτό βράδυ έχει να δηλώσει (εγγράφως) τα εξής:

-- Αν ψάχνεις μια δικαιολογία-πρόφαση-αφορμή-αιτία (κ.ο.κ.) για μία συνάντηση, θα τη βρει κάποιος άλλος αντί για σένα (για σένα όμως).
-- Όσο πιο έντονα περάσεις ένα Σαββατόβραδο τόσο πιο γρήγορα θα επισκεφτείς τα εξωτερικά ιατρεία ενός νοσοκομείου για ακτινογραφίες. Αν δεν έχεις πάει φαντάρος, το νοσοκομείο θα είναι στρατιωτικό. (2 σε 1).
-- Όσο πιο δύσκολα ακυρώνεται η χημεία, τόσο πιο συχνά θα εμφανίζονται καλοθελητές που θα την “ακυρώνουν”.
-- Όταν η ημιμάθεια και η άγνοια είναι πλευρές του ίδιου νομίσματος, η αλήθεια είναι ακριβώς μπροστά.
-- Όσο πιο ωραία είναι μια ιδέα, τόσο πιο επίπονη (θα) είναι η προσπάθεια αναγκαστικής απαξίωσής της.
-- Μάτια που δε βλέπονται, δε λησμονιούνται με τίποτα. Μόνο ομορφαίνουν.
-- Αν σου αρέσει η φωνή του Greg Dulli, η κάβα της γειτονιάς θα είναι πάντα ανοιχτή. Το ίδιο και τα περίπτερα.
-- Ο κομήτης χτυπάει πάντα δυο φορές.
-- Όταν η τυπικότητα αντικαθιστά την ειλικρίνεια, τότε το gin θα είναι δυστυχώς Gordon’s.
-- 2 rights make 1 wrong (κλεμμένο από Mogwai). Ξανά και ξανά.

Και ποτέ ξανά.

2006-05-03T00:58:00.000-07:00

Ο Armani κουράστηκε...

...να βλέπει (πολύ μεν, ούτε κατά διάνοια δε αρκετά) αραιά και που ένα συγκεκριμένο ανθρωποειδές. Ας πάει επιτέλους να κουρευτεί μπας και συμβεί κανένα εργατικό-κομμωτικό-ανθρωπιστικό ατύχημα και του κόψουν εκτός από το μαλλί και την ηδεχθή παπαρομαγκιά του να ησυχάσουμε.

...να βλέπει έναν συγκεκριμένο βλακέντιο λούζερ να εξαργυρώνει την ημι-επιτυχημένη (εναλλακτικά ημι-αποτυχημένη, είναι σαν το μισοάδειο-μισογεμάτο ποτήρι, κι ο Armani εν προκειμένω υποστηρίζει σαφώς τη μισοάδεια πλευρά) καριέρα του σε βάρος της ψυχικής και ρουτινιάρικης (και αυτό είναι υπέρ του δέοντος σημαντικό) ηρεμίας αυτώ που καλώς ή κακώς τον συναναστρέφονται. Get a life ρε τρόμπα (η μικρή ξαδερφούλα θα σε έλεγε απλά «κουραδομηχανή»). Και μαζί μ’ αυτήν, αν είσαι τυχερός θα βρεις και τη χαμένη σου αξιοπρέπεια. Ή μάλλον την αξιοπρέπεια που δεν έχασες ποτέ, εφόσον δεν την είχες και ποτέ, βεβαίως βεβαίως.

...να επιμένει να βλέπει ένα συγκεκριμένο πανέμορφο άνθρωπο, μόνο και μόνο για να τριβελίζει το μυαλό του (και το τριβέλι είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται αυτή τη στιγμή), απορώντας επίπονα για τις γαμημένες συγκυριακές ανωμαλίες που μπορούν να σε διακτινίσουν από τη θέση (το νούμερο είναι τυχαίο) 37 ενός υπεραστικού λεωφορείου και το υπερθέαμα που αυτή σου προσέφερε, ήτοι το αντικείμενο της κατάληψης της θέσης 38, στη θέση (επίσης τυχαίο νούμερο) 12 ενός άλλου λεωφορείου προς τον ίδιο πάντα προορισμό που σε βρίσκει να ακούς το υπέρτατο “Freedom” του Μ.Δ. ξανά και ξανά, μπας και πιστέψεις ρε “wanker” ότι είσαι όντως “free” αλλά απλά “you just don’t fucking know it” (ή κάπως έτσι τέλος πάντων).

...να βλέπει ότι απαξιεί να πει «ως αιδώ» (και όχι «ως εδώ») εκεί που πρέπει και την ίδια στιγμή να βλέπει ότι...αναξιεί (γουατέβερ έτσι) να κάνει το ίδιο πράγμα εκεί που δεν έχει σημασία αν πρέπει ή όχι.

...να μη μπορεί να καταλάβει αν αυτό που βλέπει μπροστά του είναι μόνο Το δέντρο μέσα στο καταπράσινο δάσος που κόβει βόλτες ή αν τελικά απλώς σκαρφαλώνει επιτυχώς σ’ ένα καταπράσινο μεν δέντρο, σ’ ένα δάσος από αποκαίδια δε. Πάλι καλά που υπάρχει και η πρασινάδα βέβαια, ασχέτως διαστάσεων, σχετικώς ποιότητας.

Όταν ξεκουραστεί, λοιπόν, θα επανέλθει. Νισάφι πια.

2006-04-16T22:59:00.000-07:00

Μαρία Μπακοδήμου, δώσε μας τα φώτα σου!

Όντας τις προάλλες σ’ ένα πάρτι, σ’ ένα arty-farty bar, το οποίο αν ποτέ συνδεόταν με έναν υποθετικής φύσεως Παλμογράφο Ουσιαστικής Διασκέδασης η αποτύπωσή στην οθόνη (του παλμογράφου) θα έμοιαζε μ’ εκείνη κάποιου άτυχου σε κωματώδη κατάσταση ή κάποιου τυχερού σε υπερκουμπωμένη κατάσταση, κοινώς το απόλυτο flatline με τη μία έξαρση να απέχει από την άλλη δύο στάδια τουλάχιστον, και μάλιστα σ’ ένα πάρτι στο οποίο δεν ήθελα να πάω ιδιαίτερα αλλά ήμουνα πολύ πτώμα για να μην πάω ήτοι να αποφύγω τα free drinks, κατέληξα κατά τη διάρκεια μίας πλήρως αλκοολούχας αποσυμφόρησης στο εξής: το ραβδάκι-αξεσουάρ της Μαρίας Μπακοδήμου στο “I Love Tv”, θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο στην κενωνία (ατςςςςςς) αν αντί για πάσα σε (επιτυχημένα ή μη) χιουμοριστικά βιντεάκια, έκανε μερικά (ή μάλλον περισσότερα, κατά βούληση) από τα παρακάτω.

Τσι κι ντι γκλονγκ!
Σου τα έχουνε κάνει τσουρέκια οι ξερόλες; Αυτοί οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, δηλαδή; Εκείνοι που δίχως στοιχειώδες υπόβαθρο νομίζουν ότι τους αξίζει έστω και στο ελάχιστο να γίνουνε χαλίφηδες στη θέση των χαλίφηδων, ενώ επιμένουν να προσπερνάνε το ότι καθόλου τυχαία καταλήγουν (και θα καταλήγουν...) σε κατάσταση χειρότερη κι από εκείνη του δύσμοιρου Ιζνογκούντ; Εκείνοι που εξακολουθούν να πιστεύουν εντυπωσιακά ότι ο μόνος λόγος που μένουν στον αφρό είναι γιατί δε θέλουν να ψάξουν το βυθό μόνο και μόνο γιατί τάχαμου απαξιούν να φορέσουν βαρίδια, ενώ στην πραγματικότητα ο μόνος λόγος για τον οποίο δε μπορούν να καταδυθούν είναι γιατί πρόκειται για φελούς;
Μην προβληματίζεσαι άλλο. Τώρα υπάρχει το μαγικό ραβδάκι. Τσι κι ντι γκλονγκ κι εξαφανίστηκαν! Με το ίδιο αστείο εφέ με το οποίο εξαφανιζόταν η Ζωή Λάσκαρη σ’ εκείνη την ταινία όταν την κυνηγούσε ο πρώην μυστακιοφόρος Φαίδων Γεωργίτσης, μόνο που εν προκειμένω ο «Φαίδων» (εσύ) δεν τρέχεις προς το αντικείμενο της εξαφάνισης, αλλά αυτό προς εσένα.

Τσι κι ντι γκλονγκ!
Είσαι σ’ ένα bar και μετά σ’ ένα άλλο και μετά θες να πας και στο τελευταίο των τελευταίων (αυτό δεν έχει να κάνει με την ποιότητά του, αλλά μόνο με το ότι όντως είναι το τελευταίο στο οποίο μπορείς να πας) και σ’ ακολουθούν; Τσι κι ντι γκλονγκ κι εξαφανίστηκαν! Τώρα μπορείς δίχως ούτε και το ελάχιστο ίχνος τύψης να απολαύσεις το ποτό σου όπως και όπου θέλεις.

Τσι κι ντι γκλονγκ!
Γυρνάς στο σπίτι γύρω στις 8 το πρωί και το κρεβάτι που έχεις δεν είναι αυτό που θέλεις; (Εντάξει, δεν είσαι σε κατάσταση ικανής αυτοσυνείδησης για να παραδεχθείς ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι γιατί δεν το έχεις αγοράσει ακόμη). Τσι κι ντι κλονγκ κι αμέσως ένα 1,60x2,00 μαλακό μεγαθήριο θα σε κατασπαράξει ευχάριστα.

Τσι κι ντι γκλονγκ!
Σε παίρνουν ένα Σάββατο απόγευμα για να σε καλέσουν σε μία συναυλία την Κυριακή κι εσύ το μόνο που μπορείς να σκεφτείς δεν είναι το ότι τα παιδιά που σε καλούν μπορεί απλώς να θέλουν να τους πεις τη γνώμη τους αλλά αυτομάτως ξωκείλεις σε ανούσιες σκέψεις του στυλ «ρε λες να είναι εκεί και να μου ετοιμάζει έκπληξη;». Τσι κι ντι γκλονγκ κι έβαλες μυαλό! Καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο. Δυστυχώς.

Τσι κι ντι γκλονγκ!
Έχοντας γνώση της ιδιότητας (και της ικανότητας) σου κι ενθυμούμενος το ότι κάποτε, 120 λέξεις σου κολλήθηκαν σ’ ένα προσκέφαλο κρεβατιού, σου περνάει από το μυαλό να ακολουθήσεις την τακτική των σαφών υπονοούμενων, μπας και...; Τσι κι ντι γκλονγκ και σταματάς να καταπιάνεσαι με πράγματα που δεν πρέπει (να θέλεις) να σε αφορούν.

Τσι κι ντι γκλονγκ!
Είναι μεσημέρι Κυριακής και βγαίνεις να πάρεις τσιγάρα επειδή σου τελείωσαν και το μόνο που καταφέρνεις (εκτός από το να πάρεις τσιγάρα) είναι να κάνεις μία άσκοπη βόλτα στα πέριξ του σπιτιού σου, με κινησιολογία πολλά βαριά και όχι (και σ’ αυτό ναι, παίζει κάποιο ρόλο το ότι δεν έχεις δέσει τα κορδόνια σου), απολύτως εφάμιλλη του αντιφατικά κουρασμένου εγκεφάλου σου; Τσι κι ντι γκλονγκ και δε χρειάζεται καν να βγεις από το σπίτι γιατί φέρθηκες συνετά το προηγούμενο βράδυ (πρωί). Κοινώς, είχες αγοράσει τσιγάρα από χθες (σήμερα).

Είναι απόγευμα Κυριακής; Τσι κι ντι γκλονγκ! Τσι κι ντι γκλονγκ! Τσι κι ντι γκλονγκ! Μπα...ό,τι και να κάνεις αυτό δεν αλλάζει με τίποτα.

(Αυτό το ποστ είναι εν μέρει αφιερωμένο στον WhiteCarInGermany. Ξέρει αυτός. Επίσης, είναι απολύτως αφιερωμένο στην οδό Θέμιδος, η οποία για κάποιο περίεργο λόγο, χθες δεν ήταν εκεί που έπρεπε να είναι.)

2006-04-12T06:07:00.000-07:00

U-Turn

Ξαναείδα το “Irreversible” για δεύτερη φορά. Και ήταν η πρώτη που τράβηξα τα μάτια μου όταν ο Τενιά κακοποιούσε την Αλέξ. Όταν ο Πιερ έκανε κιμά το κεφάλι της άτυχης κουφάλας που έτυχε να βρίσκεται δίπλα στον Τενιά μπορεί επίσης για πρώτη φορά να προσπάθησα να μην κοιτάξω, έριχνα όμως τις λοξές μου ματιές, ίσως γιατί κι εγώ θα έκανα απολύτως το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά αν βρισκόμουνα χωμένος μέσα σε μία τέτοια κωλοκατάσταση.
Η ποιοτική διάσταση της ταινίας δεν είναι επί του παρόντος, άλλωστε για τον ίδιο τον Armani είναι δεδομένη και αμείωτη στο δικό του τεράστιο μυαλό. Αυτό που είναι επί του παρόντος είναι η εκπληκτική ατάκα του τέλους της.

“Les temps destruit tout”.

Ο Armani δεν το πιστεύει αυτό. Όχι ακόμη τουλάχιστον. Τώρα βρίσκεται στη φάση που τα στρόμπο αναβοσβήνουν γύρω του με ταχύτητες υπερμεγέθεις. Τώρα βρίσκεται στη φάση που την ακούει (γιατί ως γνωστόν, αν κοιτάξεις για πολλή ώρα το κέντρο ενός στρόμπο, την ακούς μια χαρά) και απλά «απολαμβάνει» το τριπ. Και όντας γνώστης, περιμένει απλώς το άφτερμαθ. Γιατί το άφτερμαθ, ακόμη και το χειρότερο, παραμένει εντυπωσιακά διδακτικό. Μπορεί ο εγκέφαλος σου στον καθρέφτη να μοιάζει με ρεβύθι που αιωρείται ατάκτως μέσα σε ψιλοθολό μπλε υγρό, μπορεί το στομάχι σου να είναι χειρότερο κι από κακομαγειρεμένο μπουμπάρι, μπορεί τα δάχτυλά σου να είναι (ελέω καπνίσματος) πιο κίτρινα κι απ’ το αρχειακό υλικό των εφημερίδων που βεβαίως βεβαίως σπάνια κοιτάς αλλά γουστάρεις που το έχεις, ένα πράγμα όμως είναι πιο άσπρο κι απ’ το άσπρο αυτής της σελίδας του Word. Αυτό που ήταν πιο άσπρο κι απ’ το άσπρο πριν αρχίσει το στρόμπο-τριπ.

Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια (κι αυτό δεν έχει να κάνει ούτε μόνο με Αυτόν, ούτε αποκλειστικά με Αυτή. Έχει να κάνει κυρίως με τα Μυστήρια.)

Και γαμώ τις σειρές. Άμα λάχει. Ναούμ.

2006-04-03T03:35:00.000-07:00

Η συμβολή του Armani στο νόμο του Murphy, pt.2

--Όσο πιο αργά στείλεις ένα εσεμές, τόσο πιο δύσκολο είναι να λάβεις απάντηση.
--Η αυτοσυνείδηση της δυσκολίας απάντησης σε ένα εσεμές είναι ευθέως ανάλογη της επιθυμίας αποστολής του.
--Η πιθανότητα να θελήσεις το πρωί είναι αντιστρόφως ανάλογη με την πιθανότητα να θελήσεις το βράδυ.
--Όσο πιο πολλά νερά πέφτουν έξω από τη μπανιέρα όταν κάνεις μπάνιο, τόσο πιο πολύ θα τρέχει ο σωλήνας από το καζανάκι.
--Όσο περισσότερο πονάει ο λαιμός σου, τόσο περισσότερα τσιγάρα θα συνεχίσεις να καπνίζεις.
--Όσο πιο πολύ σε πονάει ένα τραγούδι, τόσο πιο ωραίο θα είναι, άρα τόσο πιο συχνά θα το ακούς.
--Όσο πιο πολύ θέλεις να φύγεις από κατάσταση/άνθρωπο/γουατέβερ, τόσο περισσότερη υπομονή θα χρειαστεί να κάνεις.
--Το φως που μπαίνει στην κρεβατοκάμαρά σου κάθε πρωί είναι αντιστρόφως ανάλογο της επιθυμίας να ξυπνήσεις. Η φορά της αναλογίας αλλάζει μόνο το Σαββατοκύριακο.
--Όσο πιο βαθιά είναι η γρατζουνιά στον αριστερό σου ώμο τόσο πιο δύσκολο είναι να θυμηθείς πως/που/πότε την απέκτησες.
--Όσο θέλεις (?), τόσο δεν πρέπει (!).
--Όταν θέλεις, συλλαμβάνεις δικαιολογίες που δεν πρέπει να συλλάβεις.

ΥΓ: Τις προάλλες, συζητώντας μ’ ένα συνάδελφο τα της Συμβολής του Armani στο νόμο του Murphy, τέθηκε η απορία γιατί σε αυτό το blog κυριαρχεί το τρίτο (κατά τη γραμματική) πρόσωπο. Γιατί ως γνωστόν, το τρίτο είναι το μακρύτερο. Και εις άλλα με υγεία.

2006-03-21T00:24:00.000-08:00

Πιο cheesy κι από το blue cheese

“They say the past must die, for the future to be born. In that case, die little me”.

Ακολουθώντας την (παραφρασμένη) συμβουλή του Jarvis Cocker ο Armani ετοιμάζεται, όχι φυσικά να πεθάνει, αλλά να περάσει στην επικείμενη νέα του ζωή. Και φτιάχνει μια λίστα με τα πράγματα που δεν πρέπει με τίποτα να ξεχάσει να πάρει μαζί του. Ωσάν άλλος μπακαλόγατος (εναλλακτικά: κεραμιδόγατος) να τι γράφει στο τεφτέρι του.

--Τον ήχο των αφισών που χωρίς μανία σκίζει αυτή τη στιγμή η συγκάτοικός του από την πόρτα του δωματίου της, ενώ ο Κωστάλας ριμάρει απροκάλυπτα.
--Το “All My Little Words” των Magnetic Fields και την απόδοσή του στα ελληνικά από τους Κόρε. Ύδρο. στην οποία η North Carolina αντικαθίσταται από τη Λευκάδα. Δεν το πέτυχαν ακριβώς (το μέρος, όχι τη διασκευή). Πάντως έπεσαν κοντά.
--Το αδιόρθωτο τρίξιμο του κρεβατιού, ευθεία συνέπεια τεσσάρων βραδιών με μπόλικο ιδρώτα και λοιπά σωματικά υγρά.
--Την καλημέρα από τον ψιλικατζή που τον λένε Λεονάρδο και όχι Λεοπόλδο και τα τσιγάρα που του δίνει χωρίς να ρωτάει τη μάρκα.
--Την 15η Ιουλίου του 2003 και την ίδια (διαφορετική) ημέρα ακριβώς δύο χρόνια μετά.
--Το παστίτσιο-βάλσαμο ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
--Μία ξεραμένη ανθοδέσμη.
--Έναν χειροποίητο καθρέφτη που μπορεί να μην έσπασε αλλά μερικά χρονάκια γρουσουζιά τα έφερε.
--Ένα μοιραίο και όχι τυχαίο ξύπνημα από τον ήχο του εσεμές και την απροσδόκητη αλλά καθ’ όλα επιθυμητή τρεχάλα που αυτός προκάλεσε.
--Ένα άλλο εσεμές, ένα άλλο ξημέρωμα, που επιβεβαίωσε τον χρυσό κανόνα. Φο μπιζού απ’ ό,τι αποδείχτηκε.
--Δύο μπουκάλια ζαχαρωμένου αψεντίου. Πιωμένα φυσικά. Και μεθυστικά.
--Μία ροζ αφίσα (όπως και το βινύλιο που συνόδευε δηλαδή) των New York Dolls, μία ασημί του Iggy Pop (επίσης όπως και το βινύλιο που συνόδευε και αυτό δεν είναι καθόλου πλάκα) και φυσικά μία του High Fidelity.
--Αμέτρητα καλά hangovers. Τα κακά να πάνε στο διάολο.
--Μία μικρή στοίβα με τα απούλητα fanzines και μία μεγαλύτερη με όλα τα φλάιερς του πρώτου live των Liars που δε μοιράστηκαν (λόγω βαρεμάρας).
--Μπλε επιστροφές από διακοπές σε άδεια γειτονιά.
--Τον Armani. /2.
--Κλάματα, οράματα και ολογράμματα. Και όλο γράμματα. Όλα αυτά που ειπώθηκαν και όλα αυτά που γράφτηκαν. Και φυσικά όλα εκείνα που δεν ειπώθηκαν και όλα εκείνα που δε γράφτηκαν (tres chic).

Ποιος ξέρει πόσες κούτες θα χρειαστούν.

2006-03-13T04:49:00.000-08:00

Η συμβολή του Armani στο νόμο του Murphy

- Η διάρκεια ζωής της μπαταρίας ενός κινητού είναι αντιστρόφως ανάλογη της πιθανότητας πραγματοποίησης μιας συνάντησης.
- Όσο περισσότερο θέλεις να έρθει ένα άτομο σπίτι σου, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να κοιμηθείς λίγο πριν φτάσει.
- Η πιθανότητα να κάνεις το ίδιο πράγμα δεύτερη φορά είναι ευθέως ανάλογη του ρυθμού κατανάλωσης αλκοόλ.
- Όσο πιο κοντά στο μαξιλάρι σου βρίσκεται το κινητό σου τόσο πιο δύσκολο είναι να το ακούσεις.
- Αν χαμηλώσεις την ένταση του τηλεφώνου σου, σίγουρα θα σε καλέσουν πολλές φορές.
- Αν έχεις το νούμερό σου στον τηλεφωνικό κατάλογο, τόσο πιο δύσκολα θα σε βρουν όταν πρέπει.
- Αν προσφέρεις μία μουσική για να ακουστεί πάνω σε ένα κρεβάτι, θα ακουστεί σίγουρα σε δύο (πολύ μακριά το ένα από το άλλο).
- Όσο περισσότερο θέλεις να κάνεις σεξ με ένα συγκεκριμένο άτομο, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να κάνεις με κάποιο άλλο.

2006-03-08T06:22:00.000-08:00

Βρώμα και δυσωδία

Ο Armani μπορεί να έχει απατήσει κάποιες συντρόφους του, μπορεί να μην έχει εξυπηρετήσει κάποιους ανθρώπους γιατί βαριόταν, μπορεί να έχει ξεχάσει κάποιους άλλους σε ραντεβού και γενικότερα επειδή σκυλοβαριόταν, μπορεί να έχει μιλήσει άσχημα σε δικούς του (και μη) ανθρώπους με ή χωρίς σοβαρό λόγο. Ποτέ μα ποτέ, όμως, δεν έχει μαχαιρώσει άνθρωπο πισώπλατα (αν και αυτές στις οποίες αναφέρεται η πρώτη γραμμή σε τούτο εδώ το ποστ, θα υποστηρίξουν σίγουρα το αντίθετο και -γιατί όχι- με το δίκιο τους). Ακριβώς γιατί ξέρει ότι μόνο ένας (κουτο- ή εξυπνο-)πονηρός, ένας βλακέντιος, ένας τριβλάξ θα έκανε κάτι τέτοιο. Και ο Armani είναι απλά ο χειρότερο εφιάλτης και των τριών αυτών ανθρωποειδών. Τι κάνει λοιπόν ο μέγας σχεδιαστής όταν το sonar του εντοπίσει έναν τέτοιο να ακονίζει το μαχαίρι του; Περιμένει, περιμένει, περιμένει...κι όταν ο βλαξ είναι έτοιμος να τον καρφώσει στο πίσω δεξί μέρος της πλάτης του, γυρνάει απότομα και του λέει με στεντόρεια φωνή: «πάρε τ’ αρχήδια μου μαλάκα και άντε πίσω στο καβούκι σου».
Και συνεχίζει να βολτάρει αγέρωχος. Eν αντιθέσει με τον τριβλάκα που συνεχίζει να ψάχνει (ανεπιτυχώς) να βρει ζωή. Ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο που του αρμόζει δηλαδή.

2006-03-05T09:53:00.000-08:00

Φίλε οδηγέ...

Ας υποθέσουμε ότι έχεις δίπλωμα οδήγησης. Ας υποθέσουμε, επίσης, ότι οδηγείς κιόλας (κοινώς δεν είσαι ένας από εκείνους τους έξυπνους που πηγαίνουν και βγάζουν δίπλωμα χωρίς να έχουν ούτε καν στα μαρκοπρόθεσμα πλάνα τους να αγοράσουν –με δόσεις φυσικά- αμάξι). Και ας δεχτούμε κιόλας ότι είσαι από εκείνους τους τυχερούς οδηγούς που το τιμόνι αποτελεί τμήμα των γενετικών τους προδιαγραφών, δηλαδή γουστάρεις το δρόμο που βλέπεις μπροστά σου αλλά κυρίως αυτόν που αφήνεις πίσω σου και τις λευκές (διακεκομμένες ή μη) λωρίδες που τον κοσμούν.
Έλα μου όμως που οδήγηση δε συνεπάγεται μόνο βόλτες, τσάρκες, πήγαινε και έλα. Καλώς ή κακώς δε γίνεται να οδηγείς 24/7. Κάποια στιγμή πρέπει να παρκάρεις, αν όχι για να ξεκουραστείς, τότε τουλάχιστον για να εντοπίσεις το καινούριο σου σημείο εκκίνησης, το φρέσκο ground zero, το οποίο βέβαιο μπορεί εν καιρώ να αποδειχτεί κυριολεκτικά μηδενικής σημασίας, μπορεί όμως να απέχει μόλις δέκα βήματα από το ground ten (c+p: Armani).
Ψάχνεις, λοιπόν, να παρκάρεις. Δυσκολεύεσαι. Όχι γιατί το αμάξι σου είναι μεγάλο. Αλλά γιατί αυτά που κουβαλάει το αμάξι σου είναι τόσο απροσδόκητα υπερμεγέθη που αρχίζεις τις στραβοτιμονιές. Το χτυπάς από δω το (έρμο) αμάξι, το κοπανάς από κει, βουλιάζεις την πόρτα του συνοδηγού, γδέρνεις τις πόρτες των πίσω (συν)επιβατών, πέφτει κι ο προφυλακτήρας σου, αρχίζεις τα καντήλια βλέποντας ότι δε μπορείς να το ελέγξεις. Κάποια στιγμή η υπομονή σου εξαντλείται. Ως εδώ (εναλλακτικά: ως αιδώ). Αποφασίζεις να λάβεις δραστικά μέτρα. Κι ως είθισται στις περιπτώσεις λήψης δραστικών μέτρων, βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα δίλημμα (το οποίο δεν είναι ακριβώς δίλημμα, γιατί έχεις παραπάνω από δύο δυνατότητες αποφάσεων).

1.Αποδίδοντας τον όγκο του αμαξιού σου στο ωφέλιμο φορτίο του, αποφασίζεις να το αδειάσεις, γιατί έτσι πιστεύεις ότι θα παρκάρεις με χαρακτηριστική ευκολία.
2.Σταματάς να αγχώνεσαι και να τσαντίζεσαι και το ρίχνεις στην πλάκα. Έχουν και τα συγκρουόμενα το κέφι τους. Κι εν πάση περιπτώσει, δεν είναι ανάγκη να βρεις πάρκινγκ ακριβώς κάτω από το σπίτι σου!
3.Τα έχεις δει (και αποδεί) όλα. Τελευταία στιγμή βλέπεις μπροστά σου έναν τοίχο. «Δε γαμιέται». Πατάς φρένο και γκάζι μαζί, μαρσάρεις θεαματικά, αφήνεις το φρένο και στουκάρεις με όλη την (ιππο)δύναμή σου.

Σύμφωνοι, στις δύο από τις τρεις παραπάνω περιπτώσεις δε θα ξαναχρειαστεί ποτέ να ξαναψάξεις για πάρκινγκ. Όπως δε θα ξαναμπορέσεις να οδηγήσεις (με) το ίδιο αμάξι. Αξίζει τον κόπο;

2006-02-25T10:34:00.000-08:00

Yes I walk around somehow, but you have killed me…*

Σίχαίνομαι τα ταξί. Τόσο πολύ όσο τα χρησιμοποιώ. Τόσο πολύ που πλέον προσπαθώ να τα χρησιμοποιώ όλο και λιγότερο. Διαστροφική κλειστοφοβία. Κλειστοφοβική, εξαναγκασμένη επικοινωνία. Δε θέλω να μου μιλάνε οι ταξιτζήδες. Σχεδόν κάνω το σταυρό μου γι’ αυτό κάθε φορά που βλέπω το κίτρινο αυτοκίνητο να μειώνει ταχύτητα και να κατευθύνεται προς το μέρος μου, μόλις έχει κατεβάσει τη σημαία του, τη στιγμή δηλαδή που έχω κατεβάσει κι εγώ το χέρι. Έχω βαρεθεί ν’ ακούω πόσες γάμησε ο ένας, με άνεση που θα έκανε τον Δον Ζουάν και τον Καζανόβα να προβούν σε μαζική αυτοκτονία τινάζοντας ταυτόχρονα ο ένας τα μυαλά του άλλου στον άερα (πως την έχουν γλιτώσει οι αδερφές μας, οι μανάδες και οι θείες μας μέχρι τώρα ένας θεός ξέρει...) και φυσικά ζω για τη στιγμή που ένα από τα θηλυκά-θύματα των πιο αποτυχημένων σεξιστικών σχολίων (τόσο ευτελών που κάνουν τους Στάθη Ψάλτη και Πάνο Μιχαλόπουλο στα νιάτα τους να μοιάζουν με τον Μπωντλαίρ και τον Μίλερ αντίστοιχα) θα βγάλει από την τσάντα της ένα αληθινό περίστροφο και θα εξαναγκάσει τον ταρίφα σε δημόσια επίδειξη του πέους-μαμούθ που βαυκαλίζεται ότι τον προίκισε η μάνα φύση (η οποία βεβαίως, ως θηλυκό, το γεύτηκε πρώτη απ’ όλες σε κάθε σωματική της κοιλότητα).

Τις προάλλες υποτροπίασα. Εκ των συνθηκών δηλαδή (βλ. απεργία). Παίρνω το ταξί από το κέντρο. Καλησπερίζω τον ταρίφα και κόβω με τη μία ότι ο άνθρωπος είναι βλαμμένος. Ή μάλλον τρόμπας. Φαινόταν, πως το λένε. Ψιλοκαμπούρης, άπλυτος, σπανο-αξύριστος (έχει χρησιμοποιηθεί ξανά από τον Armani αυτή η έκφραση αλλά για εντελώς διαφορετικό λόγο), με το βλέμμα της τσιπούρας υπό την επήρρεια LSD, αμίλητος, με το στόμα όμως μισο-ανοιχτό και με τα υπολείμματα φαγητού εμφανή στο σαγόνι (έλεος!). Ήταν θέμα χρόνου λοιπόν. Συγκεκριμένα όσου χρόνου μεσολαβεί από την Ακαδημία μέχρι τη γωνία της Ηρώδου Αττικού. Για καλή της τύχη η κοπέλα που βρισκόταν εκεί πήγαινε Αγία Παρασκευή. Για κακή μου τύχη ο τριμαλάκας οδηγός βρήκε την ευκαιρία. Μπήκε που λέτε πριν από κανά δυο εβδομάδες μία σαρανταπεντάρα στο ταξί του, η οποία αμέσως έπαθε την πλάκα της μαζί του. Έπεσαν και σε κίνηση, οπότε τι άλλο έμενε να κάνει η γοητευμένη γυνή εκτός από το να αρχίσει τις πίπες; Το πως δεν την έπνιξε με τον πύθωνά του ο σωφέρ είναι απορίας άξιον. Φαινόταν το παλικάρι, άξιος απόγονος του Γκουσγκούνη. Δεκαπέντε με είκοσι λεπτά μετά κατέβηκα. Δεν πήρα ούτε καν τα ρέστα. Θα τα χρειαζόταν για προφυλακτικά ο επιβήτορας.

Τρεις ή τέσσερις ημέρες μετά υποτροπίασα και πάλι. Απεργία δεν είχε, είχε όμως ο Armani εξαιρετικά ανεπτυγμένη την αίσθηση της κούρασης για να χρησιμοποιήσει τα Μ.Μ.Μ. Οδηγός νέος, φυσιολογικής όψεως, χωρίς ίχνος εξτρεμιστικών προδιαγραφών επάνω στη φάτσα του. Παιρνούσε η ώρα, δε μιλούσε. Πέρασε κι άλλη, τίποτα, άχνα δεν έβγαλε. Είχε και μποτιλιάρισμα, τίποτα, κανένα γαμοσταυρίδι, καμία χριστοπαναγία. «Έλα παναγία μου!», σκέφτηκα. Βγάζω κι εγώ την πρωινή εφημερίδα που ως συνήθως διαβάζω πάντα το βράδυ. «Κάτσε να σου ανάψω το φως φίλε γιατί θα χρονίσουμε εδώ πέρα». Σε μια κρίση καλοσύνης αποφασίζω να κλείσω την εφημερίδα έτσι ακριβώς όπως την άνοιξα, στα γρήγορα. Πιάνω λοιπόν την ψιλή κουβέντα (τα θέλω και τα παθαίνω..). Η οποία ξεκινάει από το πόσο μούφα είναι το ότι οι ταξιτζήδες δε βγάζουν χρήμα, περνάει στο ότι ο τύπος ξεκίνησε το επάγγελμα μετά από μία αποτυχημένη μπασκετική καριέρα και καταλήγει, εχμ... στις γυναίκες. Ή μάλλον στη γυναίκα που τον άφησε πριν από 4 (τέσσερα) χρόνια και με την οποία ήταν μαζί 6 (έξι) χρόνια, την οποία δεν έχει ξεπεράσει ακόμη, και αυτό έχει αποτελέσει την εκ προοιμίου ταφόπλακα σε όσες σχέσεις έχει κάνει από τότε μέχρι τώρα. «Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο ρε φίλε; Ότι συνεχίζεις κανονικά, βγαίνεις, κάνεις, ράνεις, γνωρίζεις κόσμο, νομίζεις κάθε φορά που γνωρίζεις μία καινούρια ότι με αυτή θα το ξεπεράσεις κι έξι μήνες ή ένα χρόνο μετά καταλαβαίνεις ότι την έχεις πατήσει άσχημα, γιατί δεν το ξεπερνάς. Αλλά τι να κάνεις; Συνεχίζεις...». Ένα δεκάλεπτο μετά έφτασα έξω από το σπίτι. Πήρα όλα τα ρέστα που έπρεπε να πάρω. Και πήγα μόνος μου στο Μπρίκι να πιω ένα ποτό στην υγειά του.

Ο Armani τρόμαξε και με τις δύο αυτές ιστορίες. Με τη δεύτερη όμως δε γέλασε καθόλου. Γάμησέ τα.

*Morrissey-“You Have Killed Me”

2006-02-23T05:51:00.000-08:00

Police - Every little thing she does is magic

Though I’ve tried before to tell her
Of the feelings I have for her in my heart
Every time that I come near herI just lose my nerve
As I’ve done from the start
Every little thing she does is magic
Everything she do just turns me on
Even though my life before was tragic
Now I know my love for her goes on
Do I have to tell the story
Of a thousand rainy days since we first metI
t’s a big enough umbrella
But it’s always me that ends up getting wet
Every little thing she does is magic
Everything she do just turns me on
Even though my life before was tragic
Now I know my love for her goes on
I resolve to call her up a thousand times a day
And ask her if she’ll marry me in some old fashioned way
But my silent fears have gripped me
Long before I reach the phone
Long before my tongue has tripped me
Must I always be alone?
Every little thing she does is magic
Everything she do just turns me on
Even though my life before was tragic
Now I know my love for her goes on

2006-02-19T07:05:00.000-08:00

Αμνησ(τ)ία

«Μα γιατί το κάνετε αυτό; Γιατί δημιουργείτε προσδοκίες σε ανθρώπους; Γιατί παίζετε μαζί τους; Δεν καταλαβαίνετε ότι είναι ανήθικο;»

Γιατί ίσως δυσκολευόμαστε, πλέον, τραγικά να δημιουργήσουμε αυτές τις προσδοκίες στον εαυτό μας για τον εαυτό μας. Και αυτό είναι πολύ πιο απόλυτα απογοητευτικό απ’ όσο ακούγεται. Γιατί δεν είναι και το πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο να είσαι έξω με παρέα χαρωπή σε ατμόσφαιρα διασκεδαστική, ν’ ακούς την πρώτη μπασογραμμή από ένα συγκεκριμένο τραγούδι και μαζί μ’ αυτή να βλέπεις ό,τι έχεις να δεις κάμποσο καιρό, να μη μπορείς να σηκώσεις το χειροπιαστό βάρος του ολογράμματος που προβάλλεται μπροστά σου και να μην αντέχεις να κάνεις τίποτα άλλο από το κάτσεις αποκαμωμένος στο σκαμπώ. Κι ας νομίζει ο κόσμος ότι το έκανες γιατί ήσουνα τραγικά μεθυσμένος.
Γιατί, πρώτον και κύριον, παίζουμε με τον εαυτό μας, με τα θέλω και τα πρέπει αυτού. Εναλλακτικά, με τα «δε θέλω» και τα «δεν πρέπει» αυτού. Κι εν τέλει, το να θέλεις έστω και στιγμιαία αυτό που δε θέλεις πραγματικά, είναι πολύ πιο εύκολο από το να προσπαθείς να μη θέλεις κάθε στιγμή αυτό που θέλεις καθόλου ρεαλιστικά αλλά εντελώς ολοκληρωτικά.

Ο Armani δίνει στον εαυτό του πλήρη αμνηστία. Ακριβώς γιατί δε μπορεί να πάθει αμνησία. Ηθική και μαλακίες...

2006-02-13T14:13:00.000-08:00

Timothy Leary φάε τη σκόνη μου!

TEENAGE FANCLUB – It’s All In My Mind

I was in the water, I was half a human
I looked into the clouds for war solutions

it’s all in my mind
it’s all in my mind

I was like a wave, I didn’t show emotion
I was a hundred years out on the ocean

it’s all in my mind
it’s all in my mind

everything’s illusion and I flatter to deceive
my life is going fast it’s make believe

it’s all in my mind
it’s all in my mind

I was in the water, I was half a human
I looked into the clouds for war solutions

it’s all in my mind
it’s all in my mind

I was like a wave, a pulse across the ocean
I was a stone I didn’t show emotion

it’s all in my mind
it’s all in my mind

everything’s illusion and I flatter to deceive
my life is going fast it’s make believe

it’s all in my mind
it’s all in my mind

it’s all in my mind
it’s all in my mind

everything’s illusion and I flatter to deceive
my life is going fast it’s make believe

it’s all in my mind
it’s all in my mind

Προς τα που είναι η γαμημένη η έξοδος κινδύνου;;;;

2006-02-07T08:48:00.000-08:00

BFF*

My BFF....my best friend(‘)s for ev…
My BFF… my best friend(‘)s for ev…
It’s great to be a rock ‘n’ roll star…
It’s great to be a rock ‘n’ roll star…
It’s great to be a rock ‘n’ roll star…
No matter where you are…

Γιατί είναι όντως σπουδαίο να είσαι rock ‘n’ roll star. Δεν έχει σημασία που βρίσκεσαι. Δεν έχει καν σημασία το ότι δεν είσαι rock ‘n’ roll star. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι υπάρχει μία μπάντα. Το όνομα αυτής: Men With Zippers. Και όχι, αυτό δεν είναι φαλλοκρατικό αστείο. Ίσως να μην είναι καν «αστείο». Είναι όμως ωραίο. Και διάολε, έχει ουσιαστικό fun.

*Girls Against Boys

2006-02-02T09:57:00.000-08:00

O Armani απορεί...

...τι είναι προτιμότερο, υγιέστερο, ικανοποιητικότερο και εν τέλει καλύτερο;

Να προσαρμόζεις τον τρόπο ζωής (σου) στα δεδομένα της δουλειάς (σου);
ή
Να προσαρμόζεις τη δουλειά (σου) στα δεδομένα του τρόπου ζωής (σου);

ΥΓ. Ο Armani δεν ψάχνει και ούτε χρειάζεται ευφυολογήματα. Απλά ζητάει γνώμες. Και ψάχνει απαντήσεις.

2006-01-28T09:09:00.000-08:00

Σκληρή δουλειά η απομυθοποίηση

Αν όχι η καλύτερη μπάντα που υπήρξε ποτέ και με πάσα βεβαιότητα η μόνη που θα συνεχίσει να διατηρεί αυτά τα εύσημα για χρόνια άπειρα μετά τη διάλυσή της, τότε είναι σίγουρα η μπάντα που έγραψε τον καλύτερο δίσκο όλων των εποχών κι αυτό θα σταματήσει να ισχύει μόνο όταν η Γη θα σταματήσει να περιστρέφεται κατ’ αυτή τη φορά. Και κάθε νοήμων οργανισμός ξέρει ότι αυτό δε θα συμβεί ποτέ. (Άντε, ίσως αν μας χτυπήσει κανένας μετεωρίτης-μαμούθ και δε βρεθεί υπεύθυνος γεωτρήσεων εφάμιλλου ταλέντου με αυτό του Μπρους. Αλλά τότε, ούτως ή άλλως θα σταματήσουν να μας ενδιαφέρουν τόσο οι καλύτεροι όσο και οι χειρότεροι δίσκοι, φαγητά, γυναίκες, άντρες όλων των εποχών).
«Και οι δυο μας αναγνωρίζαμε την ομορφιά στη μελαγχολία. Συζητούσαμε αρκετά συχνά. Σχετικά με τη διαφορά μεταξύ κατάθλιψης και μελαγχολίας. Σχετικά με το ότι η κατάθλιψη ήταν απλά άχρηστη, εν αντιθέσει με τη μελαγχολία που ήταν ένα αληθινό συναίσθημα και μία αληθινή κατάσταση, μία δημιουργική κατάσταση που είχε να κάνει με εικόνες, μουσική και οποιαδήποτε άλλη δημιουργική έκφανση του εαυτού».
Αυτά είπε ο Johnny Marr στον Simon Goddard, για λογαριασμό του Uncut Ιανουαρίου (μην τρέξετε, έχει εξαντληθεί προ πολλού) που φιλοξενεί ένα θαυμάσιο επετειακό άρθρο για να το πέρας είκοσι χρόνων από την ημερομηνία κυκλοφορίας του The Queen Is Dead. (Άσχετο ή μη, ο Marr, ο Andy Rourke κι ο Mike Joyce είναι λαλίστατοι…ο Moz, πιστός στη γαμηστερή μούρλα του αρνήθηκε να κάνει κιχ…).
Η μελαγχολία είναι όντως ένα πέρα για πέρα αληθινό συναίσθημα.
Ενίοτε σου αυξάνει τους παλμούς λες κι έχεις πέσει στη μαρμίτα με το speed και άλλοτε σου μειώνει τους σφυγμούς λες και βρίσκεσαι σε ζεν.
Ζωντανεύει όχι ακριβώς τη στιγμή που ξυπνάς αλλά λίγα λεπτά αφού ανοίξεις τα μάτια σου και κλείσεις το ξυπνητήρι για να κερδίσεις άλλα δύο-τρία-τέσσερα λεπτά ύπνου-ξύπνιου, μόνο και μόνο για να παίξει μαζί σου, να σου επιτρέψει έστω και για δύο-τρία-τέσσερα λεπτά την ψευδαίσθηση ότι για σήμερα θα σ’ αφήσει στην ησυχία σου.
Είναι εκεί, όταν κοιτάς για πρώτη (αλλά σίγουρα όχι τελευταία) φορά τα μηνύματα στο κινητό σου.
Είναι εκεί, όταν καταβαραθρώνεις την υπόσχεσή σου να μην καπνίσεις πάλι το μισό εργοστάσιο του Παπαστράτου (το άλλο μισό το κάπνισες την προηγούμενη μέρα).
Είναι εκεί, όταν εξακολουθείς να έχεις μία ηλίθια προσμονή, που πέραν ότι ξέρεις ότι είναι ακριβώς αυτό (ηλίθια, όχι προσμονή), γνωρίζεις ότι κινείται στα χωράφια του ανέφικτου.
Είναι εκεί, όταν αποφασίζεις να σβήσεις κάτι από την καθημερινή σου θέα (όχι, δεν ξεριζώνεις δέντρα, ούτε γκρεμίζεις πολυκατοικίες…μία μικρομέγαλη επέμβαση κάνεις στις διαολολειτουργίες του messenger).
Είναι εκεί, όταν ξέρεις ότι στη ζωή σου υπάρχουν μεταξύ των πολλών λίγοι άνθρωποι που ζυγίζουν κάμποσα καράτια κι ως εκ τούτου είσαι τόσο κωλόφαρδος όσο σου αξίζει που βρέθηκαν στο διάβα σου κι εσύ στο δικό τους, αλλά εξακολουθείς να ζητάς αυτό που ζητάς όχι επειδή δε σου φτάνει αυτό έχεις αλλά επειδή θέλεις αυτό που δεν έχεις.
Είναι εκεί, όταν βλέπεις τι μπορεί να πάθει η πραγματική Ομορφιά στα χέρια της Ασχήμιας. Να βγει τόσο πληγωμένη που σε κάνει να χάνεις την πίστη σου στην ομορφιά ως έννοια, γενικότερα.
Είναι εκεί, όταν δε μπορείς παρά να συνεχίσεις να δουλεύεις προσπαθώντας να δουλέψεις και λίγο τον εαυτό σου.
Είναι εκεί, όταν ακούς ένα συγκεκριμένο τραγούδι και πιστεύεις ότι μπορείς να χορέψεις μέχρι να λιώσεις τις σόλες σου και μετά τις πατούσες σου.
Είναι εκεί ακόμη κι όταν η εμπειρία της ευτυχίας επισκιάζει αυτήν της αίσθησης της ματαιότητας.

Είναι εκεί. Δυστυχώς, όσο ευτυχής κι αν είσαι. Κι αυτό είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για να είσαι θλιμμένος.

2006-01-25T01:23:00.000-08:00

Να…

…ξυπνήσεις με όρεξη και να πεις «δε γαμιέται, σήμερα δεν πάω στη δουλειά».
…σκεφτείς να κάτσεις κάτω από το πάπλωμα-ζαχαρωτό μαμούθ για να κοιτάς το χιόνι, ακούγοντας τις φωνές της γειτονιάς, όταν δε δίνεις αποκλειστική σημασία στο νέο βιβλίο που κόβω το λαιμό μου ότι θα έχεις στα χέρια σου.
…γεμίσεις το άσπρο μπολ με γιαούρτι, φρούτα (όχι κατ’ ανάγκη εποχής) και να βουτάς το κουτάλι της σούπας πρώτα εκεί και μετά στο στόμα σου και να μη σκουπίζεις το πάνω χείλος σου, αλλά να γελάς που το λέρωσες πάλι.
…αποφασίσεις να βράσεις νερό για να φτιάξεις εκείνο το τσάι που έχεις καιρό να πιεις.
…μην ανοίξεις το κινητό σου.
…το ανοίξεις με το πάσο σου αργότερα.
…στείλεις ένα ούλτρα κουλ μήνυμα που θα ανακοινώνει ντε φάκτο την απόφασή σου να βγεις έξω και να γίνεις κουραμπιές.
…περάσεις από εδώ και να με πάρεις να φύγουμε για να πάμε να την πέσουμε σ’ ένα από τα βρεγμένα παγκάκια μέχρι να ξυλιάσουμε και να πάμε επιτέλους για εκείνο το ζεστό.

Ή τουλάχιστον να ξυπνήσεις απλά με όρεξη και να πεις «δε γαμιέται, σήμερα δεν πάω στη δουλειά».

Ο Armani ακυρώνει για μία ακόμη φορά τη χθεσινοβραδινή του απόφαση που ανακοίνωσε πανηγυρικά από το βήμα του Galaxy. Βοήθειά μας…

2006-01-23T14:34:00.000-08:00

Μαλακίας εγκώμιον

- Όταν ένας φίλος σου και βάλε σε ρωτάει γιατί δεν κάνεις κάτι πέρα από αυτό που έχεις σταματήσει να κάνεις..
- Όταν ένας φίλος σου και βάλε σου επισημαίνει μεταξύ σοβαρού κι αστείου κάτι για κάποια, που θα μπορούσε να ισχύει αλλά δε σε ενδιαφέρει ούτε κατά το ελάχιστον..
- Όταν ένας φίλος σου και βάλε σε κρατάει με νύχια και με δόντια να μη σηκώσεις το ρημάδι το κινητό σου στην κατάσταση που είσαι (η οποία είναι και γαμώ τις καταστάσεις, αλλά για εντελώς δικό της λόγο) και σε ξορκίζει να μην κουτσοπατήσεις τους συγκεκριμένους αριθμούς, αλλά παρόλο που γνωρίζεις το αντικειμενικό του δίκιο τον αγνοείς επί τρεις συναπτές φορές..
- Όταν δίνεις το λόγο σου στον εαυτό σου ότι θα σταματήσεις αλλά αντί αυτού νομίζεις ότι αυτό που κάνεις συχνά-πυκνά είναι τάχα μου πέρα από τα όρια αυτών που πρέπει να σταματήσεις να κάνεις..
- Όταν νευριάζεις που δε μπορείς να νευριάσεις..
- Όταν εξακολουθείς να προσπαθείς να αγνοείς ότι πλέον το χρυσό έχει ξεφτίσει επικίνδυνα..
- Όταν κουβαλάς σχεδόν κάθε μέρα ένα γαμημένο πράγμα στην αφόρητα παραφορτωμένη τσάντα που πηγαινοφέρνεις από το σπίτι στο γραφείο κι από εκεί πίσω στο σπίτι, με όσες ενδιάμεσες στάσεις κι αν προκύψουν στην πορεία..
- Όταν δε μπορείς να κάνεις ένα απλό δεξί κλικ και στο καπάκι ένα αριστερό για να ξεφορτωθείς μία συγκεκριμένη εικόνα που θέλοντας και μη (δηλαδή θέλοντας) σου ζαλίζει τα μάτια από το πρωί μέχρι το απόγευμα..
- Όταν αρχίζεις και ξενερώνεις με ένα ανύπαρκτο παιχνίδι γιατί ίσως, λέω ίσως, να μην ήταν ποτέ παιχνίδι παρά μία καλοστημένη, ερήμην σου, φάρσα στην οποία ηθελημένα μπλέχτηκες για να βγεις από την άλλη μεριά ακρωτηριασμένος..
- Όταν αρχίζεις να βιδώνεσαι με τη ματαιότητα που σ’ έχει μουσκέψει απ’ έξω αλλά κυρίως από μέσα..
- Όταν ξύνεις το κεφάλι σου με απορία μπας και θυμηθείς πως κατάφερνες παλιά να βάζεις μπουρλότο εκεί που ήθελες ή εκεί που έπρεπε να θέλεις..
- Όταν συνειδητοποιείς ότι η σκληράδα σου δεν είναι παρά μόνο μία κρούστα που συγκρατεί το χαλασμένο ρυζόγαλο που πλέον κρύβεις μέσα σου..
- Όταν το “The Approaching Of The Hour” των Raining Pleasure αποκτά εντελώς ειρωνικά μία μόνιμη θέση στο καθημερινό σου playlist..

..τότε είναι που αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι είναι άλλο πράγμα να κάνεις τον μαλάκα κι άλλο πράγμα να σε κάνουν μαλάκα.
Και ως γνωστόν, η μαλακία έχει και τα όρια της. Και αυτά είναι από τα λίγα όρια που δεν χρειάζεται κανείς να ξεπεράσει.

2006-01-22T17:16:00.000-08:00

Ζητούνται λεξιπλάστες

Διαβάστε λίγο προσεκτικά και βρείτε μου τη λέξη (δεκτές και λέξεις που δεν συμπεριλαμβάνονται στα λεξικά)

-Πως είναι να την αγαπάς τόσο πολύ να και να μην μπορείς να της το πεις;

-Πω ς είναι να ακούς τη φωνή της μια Κυριακή βράδυ και να μην παρατάς τα πάντα για να πας να την βρεις;

-Πως είναι να πέφτεις για απογευματινό ύπνο και να την βλέπεις στο όνειρό σου καθισμένη απέναντί σου φορώντας ένα παλιομοδίτικο κομπινεζόν;

-Πως είναι να την βλέπεις κάθε μέρα μπροστά σου, να παρατηρείς το χαμόγελο της, τον τρόπο που χαϊδεύει τα μαλλιά της και την απότομη κίνηση που κάνει όταν σηκώνεται για να πάει κάπου;

-Πως είναι όταν σε κοιτάει στα μάτια και νομίζεις ότι είναι μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο κάνοντας μόνο αυτό;

-Πως είναι όταν συνδέεις τα πάντα με αυτή; (από το κίτρινο χρώμα που έχει βάψει ο Ευαγγελισμός τον εξαερισμό του και θα ήθελες να το συζητήσεις μαζί της, μέχρι τα λουλούδια στο παρτέρι της πλατείας που μοιάζουν με μαρούλια και θα γέλαγε όταν της το έλεγες)

-Πως είναι όταν της στέλνεις ένα sms κενό, που χωρίς να έχει ούτε μια λέξη, λεει όσα θα έλεγαν όλα τα sms που στάλθηκαν την Πρωτοχρονιά;

-Πως είναι όταν όλo αυτό είναι ανεκπλήρωτο γιατί φταιει το δικό σου χάος και όχι το δικό της;

2006-01-20T18:38:00.000-08:00

Bar Guru Bar

Δεν το έγραψα τυχαία ότι θα ήθελα να είμαι η γκαρνταρόμπα της. Για έναν μυστηριώδη-διαγαλαξιακό λόγο είμαι η γκαρνταρόμπα της. Και το λεω γιατί έχω δει (έστω μέρος) της γκαρνταρόμπας της. Μερικά ρούχα είναι γκρι (δεν υπάρχει πιο ιδανική προσομοίωση της παρούσας συναισθηματικής μου κατάστασης), άλλα είναι πουά (είναι τα στίγματα-ξέρει αυτή), άλλα παρδαλά (επίσης ξέρει αυτή), άλλα μαυρόασπρα (αυτό είναι για μας, που θα έλεγαν κι οι Violent Femmes) και άλλα με τιράντες που κάπως δειλά τις σηκώνεις ως μείζον ή τελικά πλάγια ένδειξη αγάπης. Α, ξέχασα. Μερικά είναι τσαλακωμένα και ριγμένα στο πάτωμα, πατημένα, σκονισμένα, μέχρι να οριστεί εκείνο το clean Saturday που θα τα τακτοποιήσει όλα, θα τα βάλει στη σωστή σειρά, στη σωστή κρεμάστρα σύμφωνα με το χρώμα, τη διάθεση, τη δεκαετία, τη συναισθηματική σχέση μαζί τους. Νομίζω ότι όπως η Tate Modern, έτσι κι αυτή έχει μια ιδιότυπη λογική να κατηγοριοποιεί τα πράγματα. Δεν την αφορούν οι εποχές, οι τεχνικές, οι απεικονίσεις και οι τεχνοκριτικοί. Είναι ένα είδος από μόνη της. Σήμερα την παρατηρούσα να χορεύει και ήταν σαν το πιο μαγικά άρτιο κατασκεύασμα του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ισορροπημένη μέχρι ηλεκτρικής εκκένωσης και αλλοπαρμένη στο βαθμό που όταν μου άγγιζε (τυχαία ή ηθελημένα) κάποιο σημείο του σώματος μου να νοιώθω σπασμούς ηλεκτροφόρου χελιού. Αλλά όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι ηλιθιότητες. Και μάλλον είναι. Το ευτυχισμένο βλέμμα της και εκείνος ο γαμημένα υπέροχος τρόπος που κινούσε το σώμα της, με έκανε να ανακτήσω για μια στιγμή πάλι την ανάσα μου. Το ΄χει πει κάπως ο Cohen αυτό; Ε; Εβ;

2006-01-18T17:36:00.000-08:00

Γίνεται σε λιγότερο;

Bloc Party - Two More Years*

In two more years, my sweetheart, we will see another view
such longing for the past for such completion
What was once golden has now turned a shade of grey
I've become crueler in your presence

They say: 'be brave, there's a right way and a wrong way'
This pain won't last for ever, this pain won't last for ever

Two more years, there's only two more years
Two more years, there's only two more years
Two more years so hold on

You've cried enough this lifetime, my beloved polar bear
Tears to fill a sea to drown a beacon
To start anew all over, remove those scars from your arms
To start anew all over more enlightened

I know, my love, this is not the only story you can tell
This pain won't last for ever, this pain won't last for ever

Two more years...

You don't need to find answers for questions never asked of you
You don't need to find answers

Dead weights and balloons
Drag me to you
Dead weights and balloons
To sleep in your arms
I've become crueler since i met you
I've become rougher, this world is killing me

We cover our lies with handshakes and smiles
We try to remember our alibis
We tell lies to our parents he hide in their rooms
We bury our secrets in the garden
Of course we could never make this love last
I said of course we could never make this love last
The only love we know is love for ourselves
We bury our secrets in the garden

*Το έχω γράψει ασυνείδητα εγώ μεταφέροντας τηλεπαθητικά την έμπνευση
(και κατά προέκταση την συναισθηματική μου κατάσταση) ή το έγραψαν αυτοί για μένα;

Y.Γ. Το κομμάτι αυτό είναι από τα καλύτερα dance (οχι με την έννοια του μουσικού είδους) anthems που έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια. Ίσως ένα Razzmataz να το ξεπερνάει αλλά ή μάχη είναι δύσκολη. Βάλτε το δυνατά κλείστε τα μάτια και φαντασθείτε ένα club ολόκληρο να σηκώνει τα χέρια ψηλά σχηματίζοντας τον αριθμό 2 με τα δάχτυλα, χορεύοντας και τραγουδώντας τους στίχους. Ο Armani απαιτεί στην αναθεώρηση του Συντάγματος που συζητείτε αυτό τον καιρό να επιβληθεί συνταγματικά η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ όλων των club και όλων των ραδιοφωνικών σταθμών να παίζουν 24/7 αυτό το κομμάτι. Στο repeat...

2006-01-13T16:10:00.000-08:00

Ξεφουσκωμένο τεράστιο

«Θα σε συγκλονίσει», είπε ένας καθ’ όλα μη ανεκτίμητος (γιατί ακριβώς τον εκτιμάς πολύ) άνθρωπος. «Θα σου αλλάξει τη ζωή», συνέχισε. «Να πας», πρότεινε. «Θα πας», αποφάσισε. Ο πορωμένος του λόγος και τα γνήσια και διόλου φανφαρίστικα εγκώμια για τον «Πουπουλένιο», την παράσταση που παίζεται (ή μήπως κατέβηκε μόλις;) στον εξώστη του Αμόρε, που με τον κόσμο που ζητάει και πηγαίνει να τη δει θα μπορούσε να γεμίσει καμιά δεκαριά άλλους τέτοιους εξώστες ταυτόχρονα (τέτοια παράκρουση για παράσταση του Αμόρε δε νομίζω να έχει ξανασυμβεί από τις ένδοξες αλλά κυρίως πρωτοποριακές ημέρες του “Shopping and Fucking”). Τ’ ακούς, λοιπόν, όλ’ αυτά και σκέφτεσαι ότι αν είναι να σου αλλάξει η ζωή μία ημέρα απ’ όλες, ας είναι αυτή που θα σου θυμίζουν οι πάντες, θέλοντας και μη, περισσότερο απ’ όλες. Δε μπορεί να γίνει κι αλλιώς, είναι γραμμένη στο εορτολόγιο. Και πηγαίνεις. Με καλή παρέα. Την καλύτερη στο είδος της (και δεν εννοώ το είδος των φανατικών θεατρόφιλων). Τη βλέπεις, εντυπωσιάζεσαι σε κάποια σημεία, χασμουριέσαι σε κάποια άλλα (όχι γιατί δε σου αρέσει, αλλά γιατί είχες περάσει ένα φουλ οχτάωρο στο γραφείο σου και γιατί με το που έφτασες στο φουαγιέ σιγά μη δεν έπινες στα γρήγορα ένα ποτό), χειροκροτείς στο τέλος (τέσσερις φορές), γελάς κάνοντας τον συνειρμό για το που βλέπεις συχνά-πυκνά το πρόσωπο του ενός εκ των δευτεραγωνιστών που είναι όμως πρωταγωνιστές (Ατρόμητος-Ιωνικός…) και αποχωρείς. Όχι, δε σε συγκλόνισε. Ούτε τη ζωή σου άλλαξε (αφού δε σε συγκλόνισε!). Την επόμενη το πρωί είσαι στο λεωφορείο, στη Βασιλίσσης Σοφίας. Εκεί που στρίβει για να μπει στην Πανεπιστημίου παρατηρείς κάτι. Μέσα στο τσιμεντομάνι και κακό (no problem) βλέπεις δέκα, είκοσι, άντε το πολύ πενήντα λουλούδια αγνώστου ταυτότητας και σίγουρα προέλευσης. Ανοιχτόχρωμα, παρδαλά, καθαρά. Φυσάει πολύ κι αυτό το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που παλαντζάρουν άγρια, δεξιά κι αριστερά. Δε σπάζει κανένα όμως. Και όχι, δεν είσαι αρκετά ξενέρωτος για να πιστέψεις ότι αυτό οφείλεται απλώς στο ότι είναι αρκετά χαμηλά (σε ύψος) για να σπάσουν, με βάση τους νόμους της φυσικής (κάποτε κάτι σου έλεγε αυτή η λέξη). Τότε είναι που ο προτζέκτορας των γυαλιών ηλίου σου, σου θυμίζει μία συγκεκριμένη σκηνή από την παράσταση. Ο ήρωας που υποδύεται ο Αργύρης Ξάφης, σε μία απλή στιγμή λέει, αλλάζοντας εντελώς το ύφος της ιδιάζουσας (δεν αποκαλύπτεται το περί τίνος πρόκειται, σε περίπτωση που κάποιος από εδώ θέλει να το δει) ερμηνείας του και φτύνει μία μόνο πρόταση. Αυτήν: «Δεν ξέρεις τι μπορώ να αντέξω εγώ.

Εγώ μπορώ να αντέξω το να μη μπορώ να βγω από το REM στάδιο του ύπνου τα μισά βράδια της εβδομάδας.
Εγώ μπορώ να αντέξω να φοράω τον μανδύα (όχι τον ζουρλο-, αν και δεν έχει και μεγάλη διαφορά εν προκειμένω) του ψυχαναλυτή εξ αποστάσεως, πράγμα φύσει αδύνατο αλλά θέση (και γι’ αυτό ακόμη πιο ενοχλητικό) εφικτό.
Εγώ μπορώ ν’ αντέξω ένα μαλάκα (όπερ μεθερμηνευόμενο σε φελό) δίπλα μου, υποβάλλοντας εαυτόν σε ένα άτυπο τεστ κοπώσεως από το οποίο μόνο λιγότερος μπορώ να βγω.
Εγώ μπορώ ν’ αντέξω να σηκώνομαι το πρωί από το κρεβάτι με δυσκολία ασύλληπτη ουκ ολίγες φορές (και όχι λόγω της αναμενόμενης υπερκατανάλωσης της προηγούμενης νύχτας και φυσικά όχι εξαιτίας του προορισμού που πρέπει να πάω και γουστάρω με τα χίλια κι ακόμη περισσότερα, αλλά γιατί απλά δε θες να ξυπνήσει το μέσα σου).
Εγώ μπορώ να αντέξω μία υπόθεση τελειωμένη που δεν έχει τελειώσει κι άλλη που έχει τελειώσει αλλά αρνείται πεισματικά (και ίσως να κάνει και καλά) να βαφτιστεί τελειωμένη.
Εγώ μπορώ να αντέξω το ότι δε μπορώ να πάω τώρα στο αεροδρόμιο για μία πρωινή πτήση στις αξημέρωτες έξι για να φάω πρωινό σε μια πλατεία αλλά αντί αυτού έχω γίνει θαμώνας του γωνιακού Κατσέλη.
Εγώ μπορώ να αντέξω το ότι δεν έχω δύο συγκεκριμένες πορτοκαλί φωτογραφίες, όπως και το ότι έχω άλλες δύο (σε μικρή ανάλυση γαμώτο) χωρίς φάτσες αλλά με σώματα και όλα όσα αυτά μπορούν να υποσχεθούν.
Εγώ μπορώ να αντέξω την απουσία επισκέψεων σε μη-δυτικά προάστια επτά με οχτώ το πρωί και δέκα με έντεκα το βράδυ για μπάλα, πίτσα και λοιπά απροσδόκητα παρελκόμενα.
Εγώ μπορώ να αντέξω να ακούω ξανά και ξανά τον στίχο «πρώτη μέρα αυτού του χειμώνα, σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα», μήνες αφού το είχα διαβάσει σε μήνυμα από έναν από τους σημαντικότερους ανθρώπους αυτού (του δικού μου) αιώνα. Εγώ μπορώ να αντέξω να μου λείπει η σκόνη στα παρκέ.
Εγώ μπορώ να αντέξω να θυμάμαι «τα γλυκά πρωινά αυτού του κόσμου».

Εγώ ξέρω τι δε μπορώ να αντέξω. Το ότι αντέχω. Όλα αυτά. Au Revoir (το bar).

2006-01-07T09:15:00.000-08:00

Τα πράγματα συμβαίνουν

Είναι βράδυ (τι άλλο θα μπορούσε να είναι..). Όχι πολύ αργά. Αρκετά αργά όμως για να έχεις πιει τρία ή τέσσερα καθαρά ποτά. Και το ξέρεις ότι είναι καθαρά, γιατί στη συγκεκριμένη μπάρα, πέραν του ότι ο dj-ιδιοκτήτης παίζει ακομπλεξάριστα την καλύτερη μουσική που δεν έχει ακουστεί ποτέ στα indie (φτου κακά!) προπύργια της Αθήνας (και αυτό δεν οφείλεται μόνο στο ότι η συγκεκριμένη μπάρα δε βρίσκεται στην Αθήνα), είναι και γνωστός σου από παλιά (λόγος για τον οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, δε σταματάς να έρχεσαι σε «δύσκολη» θέση κάθε φορά που σου εκφράζει την εκτίμησή του για τη δουλειά σου), ενώ ο συνιδιοκτήτης barman (ο οποίος πριν από κάμποσα χρόνια σε είχε πετάξει έξω από το παλιό του μαγαζί επειδή είχες ματσουκώσει άσχημα έναν τύπο που σε κορόιδευε ασύστολα για καιρό πολύ) αναγνωρίζει ότι δεν πρέπει να σε ποτίσει πετρέλαιο γιατί, πώς να το κάνουμε, δεν τα κάνεις αυτά στους καλύτερους πελάτες σου. Παραγγέλνεις το επόμενο. Και στα μικροδευτερόλεπτα που μεσολαβούν περιμένεις με πάσα βεβαιότητα ότι θα την ακούσεις. Την προτροπή για την ακύρωση της παραγγελίας. Και ναι, την ακούς. Από δίπλα σου. Όπως την έχεις ακούσει τόσες φορές. Όπως σε έχει εκνευρίσει κάθε φορά που την έχεις ακούσει. Από το ίδιο στόμα. Δε θυμάσαι ακριβώς τη γεύση του. Σχεδόν θυμάσαι όμως την υφή του και το πώς την ένιωθες αυτή πάνω σου, όχι μόνο στο στόμα σου, αλλά και στ’ αυτιά σου και όχι μόνο όταν σου τα έγλειφε, αλλά και όταν απλά τα άγγιζε με τις λέξεις που σχημάτιζε. Λέξεις που κάθε φορά κατάφερναν με μπρίο να ερεθίσουν το μυαλό σου, να το αγχώσουν, να το εντυπωσιάσουν, να το πείσουν για τη μοναδικότητα τη δική τους αλλά κυρίως της πηγής τους. Της πηγής που φάνταζε ανεξάντλητη.
Εκείνη, λοιπόν, ακριβώς είναι η στιγμή που απορείς πως το ανεξάντλητο καταλήγει άδοξα στην εξάντληση. Έχεις όμως πλέον τη διαύγεια να το εξηγήσεις, να αποδομήσεις το παράδοξο, να δικαιολογήσεις το οξύμωρο, να δώσεις και κανένα μεγαλοπρεπές φάσκελο σε σένα και φυσικά σε αυτή που έχεις απέναντί σου (σιγά μην της το χάριζες!). Ξέρεις τώρα ότι είχες δέσει το γάιδαρό σου. Όχι γιατί ήσουν βλάκας (δηλαδή ήσουν, αλλά υπό διαφορετική οπτική γωνία). Ήσουν απλά εντυπωσιασμένος από την κοσμογονία που λάμβανε χώρα εκεί κάπου ανάμεσά σας. Ένας καινούριος κόσμος γεννιόταν κι απ’ το φως το πολύ, δε μπορούσες καν να φανταστείς ότι ίσως και να αυτοκαταστρεφόταν αν δεν τον πρόσεχες πολύ. Ή τουλάχιστον αν δεν έκανες δύο, τρία, άντε το πολύ δέκα πράγματα για να τον γαμήσεις. Κι αυτόν και τον εαυτό σου. Τα σκέφτεσαι όλα, σα να μη σκέφτεσαι τίποτα, με τέτοια συγκεχυμένη ταχύτητα, δηλαδή. Και κάπου εκεί αρχίζει και βαραίνει το κεφάλι σου, νομίζεις ότι θα πέσει στο τραπέζι, ψέματα στη μπάρα, μαζί με τη στάχτη που αστόχησες και δεν έπεσε στο σταχτοδοχείο, δίπλα από έναν υπέροχο αγκώνα, αρκετά χαμηλά για να απολαύσει διακριτικά τη θέα ενός πανέμορφου στήθους, καμιά δεκαριά-εικοσαριά πόντους κάτω από μία οδοντοστοιχία-αλφάδι, να μπλεχτεί με το κουβάρι των νέων αποριών που μόνος σου δημιουργείς στη γκλάβα σου και των άλλων που σου δημιουργεί η συντροφιά σου. Μία υπόθεση που ξέρεις ότι υπάρχει γιατί δε θα μπορούσε αλλιώς. Και που αν περάσει στο στάδιο της πραγματοποίησης ξέρεις ότι δεν ελοχεύει κανένας κίνδυνος απομυθοποίησης. Γιατί την έχεις απομυθοποιήσει ήδη. Τη θαυμάζεις πλέον γι’ αυτό που είναι, κι αυτό είναι πολύ πιο μεστό και γοητευτικό από αυτό που ήθελες να είναι. Αν μη τι άλλο, πιο «ντικό». Από το αυθεντικό. Όπως κι εκείνο το παραμύθι.
Τώρα που τελειώνουν τα κομμέρσιαλς, πιάσε μου το χέρι. Έτσι κι αλλιώς είμαστε οι μόνοι θεατές. Υπάρχουν μόνο δύο θέσεις. Και σ’ αυτή την αίθουσα που απ’ έξω έχει αριθμό ½ και ¾ είμαστε μόνο οι δυο μας. Να και κάπου, όπου χρησίμευσε το φέις κοντρόλ. Πιάσε μου το χέρι. Αρχίζει κι έχω Αγωνία. Ίσως φοβάμαι και λίγο. Καλά ντε μη με σφίγγεις. Ίσως φοβάμαι λιγότερο… Τώρα…
Οι εξελίξεις ποτέ δεν είναι οι αναμενόμενες. Είναι εξελίξεις όμως. Κι ο Λοστρέ παραμένει Λοστρέ.
Better luck next time. Έστω κι αν δεν υπάρξει. Δεν πειράζει. Πάρα πολύ.

2006-01-02T10:24:00.000-08:00

Όλα πριν γίνουν…

Θυμάμαι ένα άρθρο που είχα διαβάσει πριν από ένα έως πέντε χρόνια. Θυμάμαι ότι ήταν γραμμένο σε εφημερίδα. Δε θυμάμαι σε ποια, δε θα στοιχημάτιζα και λάθος όμως αν πόνταρα στην Ελευθεροτυπία (δε μπορώ να διαβάσω άλλη). Ο αρθρογράφος, το λοιπόν, υπερτόνιζε το πόσο σημαντικοί είναι οι αριθμοί στην καθημερινή ζωή και πρακτική του καθενός. Αρκεί, επεσήμαινε σωστά, να σκεφτείς το πόσους διαφορετικούς κωδικούς χρησιμοποιεί ο καθένας από τη στιγμή που ξυπνάει μέχρι την επόμενη που θα ξυπνήσει. Βάλε τα κάτω. Pin για το κινητό. Puk για το κινητό (σε περίπτωση που ξεχάσεις για τρεις συναπτές φορές το Pin). Password για τον υπολογιστή. Pin για το ATM. Άλλο pin για το άλλο ATM (της άλλη τράπεζας). Κωδικός για την πιο γρήγορη εξυπηρέτηση μέσω τηλεφώνου για την πιστωτική σου. Password για τη σύνδεση στο δίκτυο. Συνδυασμός για το χρηματοκιβώτιο (αν έχεις, στείλε mail..). Εν ολίγοις, για να τα θυμάσαι όλα χρειάζεσαι ικανότητες αριθμομνήμoνα, όμοιες μ’ εκείνου του τύπου, του οποίου δε θυμάμαι το όνομα, και που έχει ξετινάξει τη μπάνκα σε όλα τα καζίνο που πλέον δύσκολα του επιτρέπουν την είσοδο εντός τους. Τι κάνεις λοιπόν σε αντίθετη περίπτωση; Διαλέγεις ένα συνδυασμό αριθμών και τον χρησιμοποιείς για τις περισσότερες ανάγκες αυτού του τύπου. Μια ημερομηνία, ας πούμε, μία σημαδιακή ημερομηνία πιθανότατα. Μία ημερομηνία που ξέρεις ότι θα τη θυμάσαι, ακριβώς γιατί θέλεις να τη θυμάσαι, για πάντα (και δε θα επιλέξεις τα γενέθλιά σου, αυτά θες δε θες θα τα θυμάσαι και θα σου τα θυμίζουν εσαεί) κι αυτό είναι τόσο υπερβολικά ρεαλιστικό όσο ακούγεται. Μία ημερομηνία που ξέρεις ότι θα τη θυμάσαι για έναν και μόνο λόγο. Δηλαδή για έναν λόγο τόσο πολύ που είναι πολλοί. Είναι πολλοί γιατί στο ημερολόγιο σου την επόμενη ημέρα σημείωσες ότι την προηγούμενη είδες την πανηγυρική συναυλία του αγαπημένου σου μουσικού. Την παρακολούθησες μαζί με τους κολλητούς σου. Με τον έναν, μάλιστα, εγκατέλειψες για λίγο τα -πάντα και πολλά υποσχόμενα- μετόπισθεν του μπαρ, για να ιδρώσεις λίγο περισσότερο στην -πάντα πιο ιδρωμένη κι ενίοτε πιο φορτισμένη (και τότε ήταν)- εμπροσθοφυλακή του moshpit (και καλά..). Για να γυρίσεις λίγο μετά (σιγά μη δε γυρνούσες) και πάλι στην «εστέτ» στάση και άποψη που σε θέλει μονίμως μ’ ένα ποτό στο χέρι, πόσο μάλλον όταν μπορείς να το προμηθεύεσαι τσάμπα (όπως καίει η λάμπα, που λέει ο άλλος κολλητός) και να προσφέρεις με τον ίδιο τρόπο και στην ομήγυρη, εξαργυρώνοντας μία –κάπου, κάπως, κάποτε- «συνεύρεση». Αυτή που ελέω (τότε) στάσης και αδυναμίας (κυριολεκτικής και πλασματικής) σκεφτόσουν να επαναδραστηριοποιήσεις για μία ακόμη φορά. Και το σκεφτόσουν σοβαρά, δηλαδή ασόβαρα. Και δεν έφευγες μετά το τέλος της συναυλίας. Περίμενες ή μάλλον πίστευες ότι ο εαυτός σου περίμενε χωρίς να μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα. Κάποιοι σε κράζουν γι’ αυτό. Κάποιοι σου τονίζουν τη σημασία του γνωμικού “go with the flow”. Εσύ τους ακούς όλους και κανέναν. Μοιράζεις τσιγάρα και καπνίζεις ακόμα περισσότερα. Και είσαι όρθιος (δηλαδή δεν κάθεσαι, αυτό.). Και κοιτάς κάτω. Μέχρι να κοιτάξεις κάποια στιγμή αριστερά. Δηλαδή πιο πάνω απ’ το πάνω. Κι εκεί μεταφέρεσαι ξαφνικά κι αμέσως. Αμέσως. Και πάνω όπως ψηλά. Πιο πάνω και πιο ψηλά από ανούσιες εξυπνάδες. Εκεί που τα deadlines υπάρχουν μόνο και μόνο για να καταρρίπτονται. Εκεί που αμφισβητείται το πνεύμα του Λένου Χρηστίδη (μα είναι δυνατόν ?!?!). Εκεί που η λεμονάδα είναι πιο γευστική κι από σαμπάνια. Εκεί που λαμβάνονται (γιατί στέλνονται) μηνύματα που επιβεβαιώνουν τον κανόνα και ξαναστέλνονται άλλα με κρύο τσάι γιατί σβήστηκαν. Εκεί που μία συλλογή χρειάζεται περί τους τέσσερις μήνες για να γραφτεί ενώ μία άλλη μόλις ένα απόγευμα. Εκεί που παίζεις και μαθαίνεις
Τι μαθαίνεις λοιπόν επτά και πλέον μήνες μετά; Ότι είχες σημειώσει λάθος ημερομηνία! Είχες σημειώσει (αν είναι δυνατόν!) την αμέσως προηγούμενη ημέρα. Καιρός, λοιπόν, να ξεκινήσεις το σβήσιμο. Να σημειώσεις, όμως σήμερα, να προσπαθήσεις να αρνηθείς να ξανακοιτάξεις τον κόσμο με αποστροφή. Και προσοχή στη ναυτία.

2005-12-27T16:29:00.000-08:00

δΦ

Τα ξέρεις όλα τα χιλιοειπωμένα κλισέ. «Δεν κοστολογείται η ανθρώπινη ζωή», «ο άνθρωπος είναι υπεράνω χρημάτων», μπλα μπλα μπλα μπλα. Και φυσικά είναι η απόλυτη αλήθεια. Αλήθεια, το πιστεύεις. Κι αν δεν το πιστεύεις εσύ, μάζεψέ τα όπως είσαι από αυτό το blog (μην ακούω ιστολόγιο και λοιπές εξελληνισμένες μπαρούφες). Όλα αυτά λοιπόν ισχύουν και βασιλεύουν. Στο γαλαξία που ίσως να περιστρέφεται σε σύμπαν που δε γνωρίζουμε. Γιατί στον δικό μας, έχει πολύ πλάκα να μαθαίνεις, μεταξύ κρασιού και τσίπουρου (με γλυκάνισο και εμφιαλωμένο-τα χύμα πλέον αποτελούν είδος προς εξαφάνιση) και όχι μεταξύ σοβαρού κι αστείου, αλλά εντελώς αστείου, ότι η αφεντιά σου, τουλάχιστον επί του πρακτέου, έχει μεταφραστεί σ’ έναν μποναμά λεφτά, τα χρόνια που εσύ «κάνεις» (και καλά «κάνεις») τον καμπόσο. Σε τι έχει μεταφραστεί με τη σειρά του αυτός ο μποναμάς; Φυσικά και δε θυμάσαι γιατί αν θυμόσουνα θα ήσουνα μέγας καρμίρης κι αυτό είναι ένα από τα δύο-τρία πράγματα που κόβεις το λαιμό σου ότι δεν είσαι. Δηλαδή δεν τα θυμάσαι όλα. Ορισμένα όμως κάπου Βολο-δέρνουν. Μία αποτυχημένη πολυετής ερωτική σχέση ελπίζεις στον αγύριστο. Μία επιτυχημένη-αποτυχημένη δονκιχωτική προσπάθεια τίγκα στην ανίδεη γλυκιά έπαρση, που σ’ έβαζε βραδιάτικα να σπάζεις –όχι από νεύρα αλλά από δημιουργική έξαρση- καθρέφτες εκτός σπιτιού (που να ‘σουνα και προληπτικός, δηλαδή) κάπου σκονίζεται. Μία δουλειά που δεν ήταν δουλειά κι άλλη μία που ήταν αλλά νόμιζες ότι δεν ήταν. Μία πανέμορφη γυναίκα που υποτίμησες, εκμεταλλεύτηκες, μετά τα ξανάκανες και τα δύο σε τυχαία σειρά και μετά φυσικά δε μπόρεσες να (της) τα ξανακάνεις. Μία ακόμη που υποτίμησες, εκμεταλλεύτηκες, και τα λοιπά και τα λοιπά, κατά το ίδιο ακριβώς μοτίβο. Μια φούχτα φίλοι που δεν ήθελες κι άλλη μία που ήθελες αλλά έχασες και δε σου καίγεται καρφί. Κάποιες δεκάδες αδιάφοροι (κατά το αδιάφθοροι, κι αυτό δεν είναι πλάκα αν σκεφτείς ότι οι αδιάφοροι, ως τέτοιοι δε φθείρονται) που αν μπορούσες να τους θυμηθείς έναν-έναν θα ήσουν κατά το ελάχιστον το ίδιο αδιάφορος με δαύτους. Ένα ταξίδι στο Παρίσι που σκέφτεσαι ότι ίσως να μην πέρασες τόσο καλά όσο θα ήθελες γιατί νόμιζες ότι θα πήγαινες εκεί άλλες δέκα, για να μην πω είκοσι, φορές. Ένα μάτσο βινύλια, άλλο ένα cd που δάνεισες και φυσικά δεν πήρες πίσω ποτέ (καλά να πάθεις) κι ένα τρίτο που δανείστηκες και δεν επέστρεψες ποτέ (καλά έκανες). Ένα τριήμερο στις Σπέτσες, που ήταν όμως πενθήμερο. Μία βρωμερή ανάγκη για εκδίκηση, χειρότερη κι από τη ζήλια που την υποκίνησε. Όλα αυτά. Και άλλα τόσα. Και μετά άλλα τόσα ακόμη. Ή ίσως λιγότερα. Είπαμε, δεν τα θυμάσαι όλα ακριβώς και δε σε νοιάζει κιόλας.
Θυμάσαι όμως σίγουρα αυτό που δεν έμαθες. Να κατανοείς τη διαφορά φάσης. Ή μάλλον να την εντοπίζεις, να την αναγνωρίζεις. Δεν το κατάφερες ποτέ. Μόνο όταν τη γεννούσες εσύ και πάλι όμως με δυσκολία. Διαφορετικά, ήταν ανέκαθεν εκτός των αναγνωστικών σου δυνατοτήτων. Κι ακόμη είναι. Έστω κι αν τώρα μπορείς να δεχθείς αξιωματικά την πιθανότητα και το δικαίωμα ύπαρξής της. Την ύπαρξή της, αυτή που σου στερεί όχι το γέλιο που βγαίνει ηχηρά από το στόμα σου, αλλά αυτή που σου μπλοκάρει αυτό που θα έβγαινε αβίαστα και πηγαία. Την ύπαρξή της, αυτή που σου γκριζάρει όχι τους κροτάφους (όπως θα ήθελε) αλλά το κόκκινο, κι ο συνδυασμός κόκκινου-γκρι παίζει με αξιώσεις στο τερέν των απαράδεκτων χρωματικών συνδυασμών. Την ύπαρξη της, αυτή που σε κάνει να θέλεις να βρωμίσεις το μυαλό σου όταν αυτό καθαρίζει, να το σταματήσεις όταν αυτό πάει να τρέξει, να επιβεβαιώνεις διαρκώς τη θέση που φύσει θέλει πλέον μόνο. Την ύπαρξή της, αυτή που σε κάνει να θέλεις να ξυπνήσεις νωρίς το πρωί για να κουραστείς και να κοιμηθείς αργά το βράδυ για να κουραστείς ακόμη περισσότερο. Την ύπαρξή της, αυτή που κάνει τους ανθρώπους που σε νοιάζονται να προσπαθούν να σου την τονίσουν και να σου τη δικαιολογήσουν για να την προσπεράσεις.
Την ύπαρξή της, αυτή που σε κάνει να ψήνεσαι, γιατί αυτό ήσουνα κάποτε, ο «Ψητός». Την ύπαρξή της, αυτή που σε κάνει να διαβάζεις ξανά το “Emergency” μήνυμα και να θυμάσαι τον πρώτο imaginary καυγά, που ως τέτοιος δεν ήταν καυγάς, ήταν όμως φανταστικές πορτοκαλί ομπρέλες για τον ήλιο. Την ύπαρξή της, αυτή που σε κάνει να ακούς εκατό τραγούδια από μία φορά και ένα τραγούδι περισσότερες από εκατό φορές. Την ύπαρξή της, αυτή που σε κάνει ένα απόγευμα να ορκίζεσαι ότι βλέπεις μπροστά στα μάτια σου τέσσερα-πέντε καρέ με εικόνα, ήχο και συμπάθεια.
Δηλαδή την ανυπαρξία της. Όχι της συμπάθειας. Την ανυπαρξία της. Ίσως και της διαφοράς φάσης. Ω ναι, είσαι εντελώς αδιόρθωτος. Καλό λούσιμο.

2005-12-18T09:35:00.000-08:00

Το «σημειολογείν» εστί «φιλοσοφείν»

«Καταργήστε ανθρώπους που σας στοιχίζουν ψυχικά και οικονομικά». Τάδε έφη, ή μάλλον έγραψε, ο Κώστας Λεφάκης στο ζωδιακό ραπόρτο της σημερινής Ελευθεροτυπίας (της οποίας ο Ιός, ήτοι by far η ουσιαστικότερη δημοσιογραφική στήλη στον ελληνικό Τύπο, φιλοξενεί έναν ωραιότατο κι εμπεριστατωμένο λίβελο για τον τριμαλάκα τον Τριανταφυλλόπουλο, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο). Τελευταία δε μπορώ να μη δε διαβάζω (και αυτό δε με νοιάζει αν είναι λάθος σύνταξη) τα ζώδια σε κάθε έντυπο που πέφτει στα χέρια μου. Κι εσχάτως πέφτουν όλο και περισσότερα. Είναι αστείο να προσπαθείς να βρεις εκεί εξήγηση. Ή μάλλον είναι σοβαρό. Κι όταν ένας άνθρωπος που εκτιμάς σε προϊδεάζει/προειδοποιεί ότι με βάση τη ζωδιακή νομοτέλεια, για τα επόμενα δύο περίπου χρόνια ο Kρόνος θα σου αλλάξει τα φώτα, ε δε μπορείς, ακούς με προσοχή, ακριβώς γιατί βλέπεις ήδη τις λάμπες σου να τρεμοπαίζουν. Τι θα κάνει ο Κρόνος (γιατί θα μου το κάνει, μου είπε, όπως το έκανε και σ’ εκείνον και σε άλλους); Ο Κρόνος, λοιπόν, δεν είναι κακός. Είναι όμως αληθινός. Και σε φέρνει αντιμέτωπο με τα πάντα. Καλά και κακά. Όμως με τα πάντα. Στην πραγματική τους διάσταση. Δεν εξωραίζει, ούτε ασχημαίνει. Προβάλλει τα πάντα ως έχουν. Και ναι, αυτό είναι πολύ πιο τρομακτικό απ’ όσο ακούγεται. Κι αυτό έκανα, τρόμαξα. Ακριβώς γιατί δε χρειαζόμουνα την επαλήθευση από τον Άρη για να ενισχύσω την πιθανότητα επιτυχίας της πρόβλεψης που από μόνος μου έκανα. “Postcard from the future” τις έλεγα αυτές τις προβλέψεις όχι πολύ παλιά, μόνο που δεν τις έλεγα έτσι και όχι εδώ. Η πρόβλεψη λοιπόν είναι σίγουρη κι αυτό δεν είναι σχήμα οξύμωρο. Είναι απλά επώδυνο. Και είναι ωραίο να βλέπεις προτροπές-ντιρεκτίβες σαν κι αυτή που ξεκίνησε αυτό το ποστ. Δεδομένου ότι οικονομικά σου κοστίζει πάνω και πρώτα απ’ όλα ο ίδιος σου ο εαυτός και κρατώντας στο πηλίκο ότι δε θες σε καμία περίπτωση να φουντάρεις από το μπαλκόνι (που δεν έχεις) ψάχνεις να βρεις ποιοι άνθρωποι σου κοστίζουν ψυχικά μπας και σώσεις εκεί το παιχνίδι. Και σημειώνεις. Και μετά τραβάς μερικά ξεγυρισμένα κατάμαυρα Χ και γουστάρεις με το τουπέ σου, που σου επιτρέπει πλέον όχι μόνο να εντοπίζεις με χαρακτηριστική άνεση τους ηλίθιους (που ως γνωστόν είναι χειρότεροι από τις κατσαρίδες, άρα θα υπάρχουν σ’ αυτόν τον κόσμο ακόμη κι αν όλοι εμείς γίνουμε παρανάλωμα του πυρηνικού πυρός) αλλά να αγνοείς επιδεικτικά την αδόκιμη ύπαρξή τους. Μετά ξανατσεκάρεις το ισοζύγιο. Και βλέπεις ότι δεν υπάρχει ουδεμία βελτίωση. Τότε καταλαβαίνεις ακριβώς ότι το πρόβλημα δεν είναι οι ηλίθιοι. Αυτοί έχουν μηδενική προσβασιμότητα στο μέσα σου, άρα εκ των πραγμάτων δε σου στοιχίζουν ψυχικά. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί τη βλακεία τους. Τότε είναι που καταλαβαίνεις αυτό που ξέρεις. Και ξέρεις ότι αυτό που σου στοιχίζει δεν επιδέχεται κατάργηση. Δηλαδή, στύβεις το μυαλό σου (που ούτως ή άλλως είναι μούσκεμα από το οινόπνευμα του χθες, του προχθές και του παραπροχθές) και απορείς. Γίνεται να καταργήσεις ένα κρεβάτι τόσο μεγάλο για να χωρέσει το σύμπαν ολόκληρο και αρκετά μικρό για να φοβάσαι μη στριφογυρίσεις κάπως στον ύπνο σου και βρεθείς φαρδύς-πλατύς στο σκονισμένο παρκέ; Γίνεται να καταργήσεις εκείνη τη φανταστική θήκη που σχηματίζεται στο παντελόνι σου, εκεί που λυγίζει το γόνατό σου όταν κάθεσαι στη θέση του συνοδηγού, για να γεμίσει από τη θέση του οδηγού; Γίνεται να καταργήσεις ένα γράμμα που εξαφανίστηκε (αλήθεια!) κι ένα άλλο που το κρατάς ακόμη στη θήκη του ημερολογίου σου; Γίνεται να καταργήσεις εκείνο το cheesecake φράουλα, με τον πρωινό καφέ το μεσημέρι με τις εφημερίδες αραδιασμένες μπροστά και δίπλα; Γίνεται να καταργήσεις την κριτική διάθεση απέναντι στη δουλειά σου, που τόσο σου έδινε στα νεύρα την ίδια στιγμή που σε ιντρίγκαρε ακόμη περισσότερο; Γίνεται να καταργήσεις τις φωτογραφίες που δε δείχνουν τίποτα και γι’ αυτό ερεθίζουν το μυαλό σου για τα πάντα; Γίνεται να καταργήσεις το ότι μπήκες στη διαδικασία να σκεφτείς να χάσεις ένα πλοίο το καλοκαίρι (και δεν έχει σημασία ότι δεν το έκανες, πέρα από το ότι γνώρισες τους πιο ουσιαστικούς φίλους που έκοβαν βόλτες δίπλα σου για τόσο καιρό); Γίνεται να καταργήσεις το πιο εκστατικό πιρούνι που σου έχουν δωρίσει ποτέ (και δεν παίζει ρόλο το ότι είναι το μόνο πιρούνι που σου έχουν δωρίσει ποτέ), το οποίο και δεν έχεις χρησιμοποιήσει κι ούτε σκοπεύεις να το κάνεις; Γίνεται να καταργήσεις ένα ασύλληπτα πολλά υποσχόμενο πνεύμα, που μάταια αλλά γουστόζικα προσπαθούσε να σε πείσει για το αντίθετο; Γίνεται να καταργήσεις τα μεγάλα ποτήρια με γάλα και μπανάνα που έκαναν τον καφέ να βάζει την ουρά κάτω από τα σκέλια και να χρίζεται αχρείαστος; Γίνεται να καταργήσεις τα τσιγάρα που σου έκλεβαν από το στόμα; Γίνεται να καταργήσεις μια βραδιά στο θέατρο, χωρίς να έχει καμία παράσταση και χωρίς να είναι καν ανοιχτό; Θα μπορούσε η απάντηση σε όλα αυτά να μη δεν είναι (και αυτό δε με νοιάζει αν είναι λάθος σύνταξη, το τονίζω ξανά) ένα κραυγαλέο ΟΧΙ;
Γίνεται όμως να προσπαθήσεις να πιστέψεις τα λόγια ενός αγαπημένου φίλου που –έχοντας ιδία πείρα- στοιχηματίζει το μισό του βασίλειο ότι ακόμη κι αν δε γίνεται τώρα, θα γίνει στο μέλλον.
Γίνεται όμως να δανειστείς λίγη από τη σημειολογική ικανότητα-τρομερό ατού-ξυράφι ενός άλλου αγαπημένου φίλου και να καταλάβεις ότι μία τελεία είναι πολύ λιγότερη από τις τρεις. Και πολύ πιο απόλυτη. Και δε σου πέφτει και κανένας λόγος γι’ αυτήν. Μόνο ο ουρανός στο κεφάλι.

2005-12-12T07:56:00.000-08:00

You've got a nerve...

...να το παίζεις έξυπνος;
...να παριστάνεις τον πνευματώδη ενώ είσαι περισσότερο fake κι από τις Lοuis Vuitton που πουλάνε σωρηδόν στην Ερμού;
...να πουλάς larger-than-life άποψη χωρίς να έχεις καταφέρει πρώτα να...get a life;
...να μη με κρατάς, αλλά να μη μ'αφήνεις;
...να μου λες τα πάντα, αλλά να μη μου λες τα πάντα+ ;
...να θέλεις τα πάντα+ και να λες οτι δε μπορείς να τα θέλεις;
...να μην ξέρεις τι σκατά θέλεις;
...να μην φταις που δεν ξέρεις τι σκατά θέλεις;

ΥΓ. Αν το διαβάσουν, ξέρουν ποιοι/ες είναι. Αν, πάλι, δεν το διαβάσουν, ξέρω εγώ.

2005-12-10T05:33:00.000-08:00

Let’s see who goes down first

Δέκα (αν όχι εννιά ή έντεκα) μέρες μετά, η βραχνή φωνή του Νίκου Μαστοράκη (κάποτε μου είχαν πει ότι η δική μου ακούγεται σαν και τη δική του και αυτό μόνο ως κοπλιμέντο μπορώ ακόμη να το εκλαμβάνω) πεταγόταν ανά 45 δευτερόλεπτα από τα ηχεία του ταξί. Ο ταξιτζής δίπλα δε φάνηκε να ενοχλείται καθόλου κι ως εκ τούτου δε (μου) μιλούσε (ευτυχώς). Προφανώς ήταν η ραδιοφωνική του εκπομπή και γι’ αυτό διαφήμιζε με τόση άνεση τα τραγούδια της χρυσής εποχής του γαλλικού τραγουδιού (Serge Gainsbourg και τα ρέστα), τα οποία και περιέχονται στην πολλαπλή συλλογή που ο ίδιος έχει επιμεληθεί με απόλυτη προσοχή (90 euros για όποιον ενδιαφέρεται, παραγγελία μόνο μέσω του σταθμού). Κάπου μεταξύ Jane Birkin και Francoise Hardy τελείωσε και η διαδρομή (μικρή γαρ). Κρύο δεν είχε κι ως εκ τούτου τα χνώτα παρέμεναν αόρατα. Ο καπνός όμως φαινόταν πιο πηχτός από ποτέ. Καθόλου τυχαίο. Τώρα το ποια διεστραμμένη σκέψη σε βάζει να μασάς τσίχλα με γεύση δυόσμο την ίδια στιγμή που ανάβεις το επόμενο τσιγάρο με την κάφτρα του προηγούμενου, ένας θεός ξέρει. Λες και ο γευστικός συνδυασμός νικοτίνης-δυόσμου είναι με το μέρος σου..
Δέκα (αν όχι εννιά ή έντεκα) μέρες και δεκαπέντε λεπτά το πολύ μετά, η ισορροπία δίπλα στο παγκάκι γέμιζε ρουθούνια με μυρωδιές, χέρια με δέρματα πολυτελείας, μάτια με σινεμασκόπ. Δυο-τρεις που περνούσαν από εκεί θα κοίταξαν σίγουρα. Δε μπορεί να μη δεν το έκαναν. Η μπρασερί ήταν όντως μπρασερί. Και οι γλώσσες, γλώσσες. Η μία δε μπορούσε και δεν ήθελε να κουνηθεί πολύ. Τι να έκανε; Τι να έλεγε; Αυτό που ήθελε δεν έπρεπε. Η άλλη δεν είχε σταματημό. Κουνιόταν με χάρη, έπαιρνε φόρα και τα έστελνε όλα απέναντι. Ριπές κατ’ εξακολούθηση. Κι έκανε τόσο καλά. Κι αβίαστα. Και ισορροπημένα. Τόσο που ένα τρακάρισμα δε θα μπορούσε να λάβει ειδικό βάρος μεγαλύτερο από αυτό μιας αρχάριας παρτίδας τένις (που δεν είχε γίνει ακόμη). Δε σταματούσε κανείς, ούτε να μιλάει ούτε να ακούει. Ούτε όταν (στη δεύτερη περίπτωση) το ήθελε, όταν δεν το άντεχε, όταν γαμοσταύριζε τη δύναμη εκείνη που αγνοούσε το stop. Μόνο τα μάτια σταματούσαν. Μόλις ξεκινούσαν. Ανέβαιναν για να πέσουν. Δεν το ήθελαν αλλά σα να προτιμούσαν να περάσουν το βουνό γύρω-γύρω αντί να σκαρφαλώσουν και να κατηφορίσουν μετά. Αν ήταν άλλα, θα ήταν φυγόπονα. Δεν ήταν όμως άλλα. Ήταν εκείνα και ήταν εκεί. Ευτυχώς. Όπως και η προφανής τους αδύναμη όρεξη. Ήταν όρεξη όμως κι αυτό ήταν αρκετό.
Δέκα (αν όχι εννιά ή έντεκα) μέρες και τέσσερις ώρες μετά, αναμονή για ένα άλλο ταξί (και προσμονή για το ίδιο με το προηγούμενο). Ένα ονειρεμένο κορνάρισμα τη σταμάτησε. Για να παρατείνει την άλλη. Η ιεροτελεστία που θ’ ακολουθούσε δε θα υπολειπόταν σε τίποτα από εκείνες του πρόσφατου παλιού. Καλορυθμισμένη αμηχανία, ευλαβικό μπαλέτο. Μόνο που η παράσταση αυτή τη φορά θα τελείωνε με κοινό και πρωταγωνιστές πιο απορημένους από ποτέ. Τι ήταν αυτή η παρασπονδία στο τέλος; Κι εν πάση περιπτώσει, έγινε ή δεν έγινε;
Δεκατέσσερις (αν όχι δεκατρείς ή δεκαπέντε) μέρες μετά, κάνει την πανηγυρική της εμφάνιση (ξανά η σκρόφα) η αδυναμία. Αδυναμία απέναντι στη στιγμή που ξεχνάς την αγαπημένη σου μουσική για να κρατήσεις στα χέρια σου τον αγαπημένο σου κόσμο. Αδυναμία απέναντι στο βρεγμένο θέαμα που σου τρυπάει τα κόκαλα χειρότερα κι από τις ενέσεις του οδοντίατρου. Αδυναμία απέναντι στην άρνηση που δεν είναι άρνηση και στην κατάφαση που δεν έχει τη δύναμη να την προσπεράσει. Αδυναμία απέναντι στην αδυναμία.
Δεκαπέντε (αν όχι δεκατέσσερις ή δεκαέξι) μέρες μετά είναι πασιφανές. Ακόμη κι αν δεν υπάρχουν, οι παραισθήσεις είναι τόσο ζωντανές που δε σηκώνουν αντίσταση. Μόνο αδυναμία.

2005-12-04T13:55:00.000-08:00

bdsm

Ξέρεις ότι κάτι σου συμβαίνει όταν η μουσική που ακούς μοιάζει σα να βγαίνει από το στομάχι σου. Ακούς για παράδειγμα το “You Are My Sister” του Antony και νομίζεις ότι η φωνή του αναδύεται από ένα μίγμα καφέ, νικοτίνης, αλκοόλης και ριζότου με γαρίδες, ενώ την ίδια στιγμή από τον οισοφάγο κατεβαίνει η φωνή του Boy George, ξεροκαταπίνεις για λίγο και μετά προσγειώνεται στο μίγμα με καθαρτική ιδιότητα καλύτερη και από Simeco. Ναι, τότε είναι που ξέρεις ότι κάτι πάει καλά ή ότι κάτι πάει στραβά ή στις περισσότερες περιπτώσεις ότι ένα καλό πάει στραβά. Είναι τότε που βρίσκεσαι σε μια bdsm κατάσταση, έχεις βγάλει έξω τα συναισθήματα σου, τα δένεις πισθάγκωνα, τους φοράς μια δερμάτινη μάσκα παλαιστή, τους βάζεις μανταλάκια στις ρώγες, κολάρο στο λαιμό (οι χειροπέδες είναι για τους αρχάριους) και τα μαστιγώνεις σχεδόν επαγγελματικά ώστε να μην αφήσεις σημάδια. Και τότε αισθάνεσαι αρχηγός ή μάλλον master ή dominant όπως είναι η σχετική ορολογία. Και νομίζεις ότι είσαι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και ότι αυτά θα συνεχίσουν να υποτάσσονται και να υπομένουν τα βασανιστήρια στο βωμό της ηδονής. Και κάθε φορά θα εμπλουτίζεις το bdsm βαλιτσάκι σου με νέα αντικείμενα από τα sex shop του πρώτου ορόφου και θα εφευρίσκεις νέες μεθόδους ώστε ο πόνος να γίνεται ηδονή και η ηδονή πόνος. Και μετά θα είσαι σίγουρος ότι εσύ έχεις τη δύναμη. Και μετά θα ακουστεί ένα «σβιτ» (ήχος μαστιγώματος), μόνο που αυτή τη φορά θα είναι στη δική σου πλάτη και με μη επαγγελματικό τρόπο που θα αφήσει ένα σημάδι που σε δυο μέρες θα γίνει μοβ, σε μια εβδομάδα καφέ, σε δεκαπέντε ημέρες κόκκινο, ενώ ενδέχεται να μην εξαφανιστεί και ποτέ. Και τότε θα γίνεις sub (εκ του submissive για τους μη εξοικειωμένους) χωρίς να το καταλάβεις και χωρίς να σου αρέσει. Και μάλλον είναι καιρός να καταλάβεις ότι ο λαιμός της που μυρίζει ακόμα θάλασσα δεν έχει ανάγκη από κολάρα και bdsm βαλιτσάκια αλλά από ένα κολιέ φτιαγμένο από πλήκτρα γραφομηχανής που θα περιέχει τα γράμματα «γ,α,η,π,α» με την προϋπόθεση ότι δεν θα της το τραβάς να το σπάσεις κάθε φορά που την βλέπεις (μαλάκα!).
Συγγνώμη...

2005-12-04T11:47:00.000-08:00

Το όνειρο του σκύλου

Στο όνειρο του σκύλου δε χωράνε τα χρώματα. Ούτε τηλέφωνα-παντόφλες μεγάλες και ροζ από τη Βουδαπέστη. Ούτε τρία πακέτα τσιγάρα. Ούτε όμορφες γυναίκες που ξαφνικά σε κρατάνε σφιχτά και σου βρέχουν το πουκάμισο (όχι με σάλια). Ούτε μαύροι κύκλοι. Ούτε αγνά και καλοπροαίρετα κομπλιμέντα, ξέρεις, από αυτά που τα λες όταν δε σε νοιάζει να κρεβατωθείς. Ούτε μουσικές-ψυχώσεις. Ούτε καντήλια για το πρωινό ξύπνημα. Ούτε χαρά για το πρωινό ξύπνημα. Ούτε συνθηματικές ματιές με τους Φίλους. Ούτε καταπραϋντικές κουβέντες με τους Φίλους. Ούτε ξεμάτιασμα εξ αποστάσεως. Ούτε ερωτηματικά. Ούτε θαυμαστικά. Ούτε ο έρωτας. Ούτε άγχος για να το αν θα προλάβεις την πτήση επειδή έτρεχες ν' αγοράσει μια ανθοδέσμη της συμφοράς. Ούτε μπαλκόνια με θέα όλο τον κόσμο. Ούτε ο φόβος. Ούτε η έλλειψη. Ούτε η χαρμολύπη. Ούτε οι δύο (gay) γάτοι. Ούτε τα σκονισμένα και ιδρωμένα πατώματα. Ούτε το μπριάμ. Ούτε κίτρινες καταπληκτικές μπλούζες Sonic Youth. Ούτε το δωμάτιο-μυθιστόρημα της Μπροντέ. Ούτε το πνεύμα των λόγων. Ούτε τα ατελείωτα βλέμματα, εκεί που τελειώνει ο κόσμος και ξεκινάει το πέρα απ' αυτόν. Ούτε τα "μακάρι να...". Ούτε ο Leonard Cohen. Ούτε η μελαγχολία. Ούτε το τίποτα πριν ή μετά από το όλα.
Ο σκύλος δεν ονειρεύεται. Για εμάς τους υπόλοιπους, βοήθειά μας..

2005-11-30T15:59:00.000-08:00

Burn motherfucker, Burn.

Το ράγισμα που ήξερες ότι θα μπορούσε να γίνει το καυχιόσουν με έπαρση. Η πρόβλεψη ήταν ασφαλής από την πρώτη στιγμή. Τόσο ασφαλής όσο και το πιο παρατραβηγμένο στοίχημα. Το πράγμα φαινόταν από μίλια μακριά. Τόσα όσο και τρία βήματα κάτω από ιδρωμένους καπνούς, μετά από πιωμένες μουσικές. Ζωγράφιζε με άνεση και σουρεαλιστικά. Τόσο όσο κι ένα μικρό παιδί που μουτζουρώνει την πρώτη του φιγούρα. Χόρευε με μαινόμενο πάθος. Τόσο όσο απαιτείται για ένα ρηξικέλευθο παριζιάνικο βαλσάκι. Ούρλιαζε κραυγές άναρθρες. Τόσο όσο και ο πιο πειστικός και ουσιαστικός ψίθυρος, αυτός που βγάζεις με καπνισμένη δυσκολία στην πρωινή τη χαιρετούρα. Γελούσε τόσο δυνατά και γεμάτα, όσο και το πιο μουσκεμένο γυάλινο μάτι. Και ως τέτοιο θα έσπαγε. Και θα ξερνούσε από μέσα του κι από πίσω του τον πιο ορμητικό βόρβορο. Αυτόν που θα ξέπλενε από πάνω σου την ψευδαίσθηση της ικανοποίησης. Αυτόν που θα έμπηγε με παροιμιώδη μανία μέσα σου το alien της αχαριστίας. Κι εσύ, για να μη σου τρυπήσει το ήδη καταπονημένο σου στομάχι, θα το γεννούσες με ανήμπορη άνεση. Και θα έβλεπες ότι δεν έχει τίποτα το αντινορμάλ μέσα του και πάνω του. Θα έβλεπες ότι είναι αναμενόμενα ματωμένο και όμορφα αηδιαστικό. Μόνο που θα έβλεπες κιόλας ότι στην κούτρα του έχει άλλη λέξη σφραγισμένη. Από α- ξεκινάει κι αυτή. Μόνο που δεν είναι γένους θηλυκού. Είναι του γαμημένα ουδέτερου. Του ανεκπλήρωτου. Αυτό που ξέρεις ότι θα αλλάξει τα φώτα στις συχνότητές σου. Αυτό που θα σου γεμίσει το γραφείο με post-it μαύρα, κατράμι και δε θ’ αφήσει ούτε σεντιμέτρ για τα πολύχρωμα υπόλοιπα. Αυτά που κολλούσες για να θυμάσαι ότι χρειαζόταν. Ότι «χρειαζόταν». Γιατί ότι χρειαζόταν είναι εκεί πίσω ή μπροστά από το μαύρο. Το μαύρο που ως τέτοιο θα σου ρουφήξει το φως. Κι εσύ θα τη βλέπεις τη στρόφιγγα και θα γουστάρεις απύθμενα τις σπείρες της. Δε θα μπορείς και δε θα θες να κάνεις αλλιώς. Και θα σε κρατάνε όρθιο κάποιοι άνθρωποι. Και θα τους αγαπάς γι’ αυτό. Αλήθεια. Και δε θα θέλεις να σε αφήσουν. Θα θέλεις όμως να γυρίσουν άθελα το κεφάλι τους από την άλλη για να τη σκαπουλάρεις και να βουτήξεις σα μαλάκας μέσα στα φύκια που φοβάσαι από τότε που μάθαινες για πρώτη φορά κολύμπι, μετά από κανά δυο τραβήγματα του αυτιού. Θα θέλεις, γιατί θα μπορείς, να χώσεις με τα μούτρα το χέρι σου ή με τα χέρια τα μούτρα σου πάνω στο μάτι της κουζίνας. Να πέσεις εκεί, να κάνεις τζιζζζ και να καείς. Γιατί το ξέρεις ότι είσαι ήδη καμένος. Δε μπορείς τώρα να μη δεν είσαι καμένος. Αυτή τη σύνταξη σου αρέσει να χρησιμοποιείς. Και θα συνεχίσεις να καίγεσαι χωρίς το νερό σου. Και δε θα γίνεις ποτέ ξυλοκάρβουνο. Θα μείνεις μια χαρά βελανιδιά. Πρόσφορο έδαφος για κάψιμο. Και θα δαγκώνεις τα χείλια σου. Και τα χίλια σου τα θέλω θα δαγκώνεις. Και θα ματώνουνε και τα δύο. Γιατί έτσι συμβαίνουν τα πράγματα. Γιατί έτσι υπάρχεις τώρα. Όπως δε θα υπάρχεις μετά. Όχι έτσι. Όχι όπως ήταν πριν. Κι επιτέλους, τι σκατά ήταν; Μία πεταλούδα. Και ως τέτοια, πετάει. Καλωσορίζω με τιμές Δον Κιχώτη τους Blonde Redhead για δεύτερη φορά. Καμία σχέση με την πρώτη. Εξίσου μοναδική. Sleeperphone over. And out.

Dearest Jane I should?ve known better
But I couldn?t say hello, I didn?t know why
But now I think, I think you were sad
Yes you were, you were, you were
What I say, I say only to you
Cause I love and I love only you
Dearest Jane, I want to give you a dream
That no one has given you
Remember when we found misery
We watched her, watched her spread her wings
And slowly fly around our room
And she asked for your gentle mind
Misery is a butterfly
Her heavy wings will warp your mind
With her small ugly face
And her long antenna
And her black and pink heavy wings
Remember when we found misery
We watched her, watched her spread her wings
And slowly fly around our room
And she asked for your gentle mind

2005-11-22T02:42:00.000-08:00

The King Crab

Υπάρχουν κάτι τεράστια καβούρια στην Αλάσκα, τα οποία 3 συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου αλλάζουν το κέλυφος τους. Εκείνες τις 3 ημέρες, σε εκείνο το μεταβατικό στάδιο το κέλυφος τους είναι πολύ μαλακά και οι ψαράδες της Βόρειας Αμερικής επωφελούνται την περίσταση και τα ψαρεύουν χωρίς οίκτο. Αυτά τα καβούρια τρώγονται ολόκληρα με το κέλυφος και είναι πεντανόστιμα. Πάντα ονειρευόμουν να τα δοκιμάσω και σε ένα πρόσφατο ταξίδι μου σε μια βορειοδυτική πολιτεία των ΗΠA που φημίζεται για τα καβούρια της, ένα απόγευμα που η ομίχλη σκέπαζε τους ουρανοξύστες και τους έκλεβε λίγο από την επιβλητικότητά τους, μπήκα σε ένα εστιατόριο δίπλα από την ψαραγορά. Η σερβιτόρα μου έδωσε το μενού. Δεν το ήθελα. Ήθελα το καβούρι. Τώρα. Το καβούρι ήρθε. Τεράστιες δαγκάνες ψημένες στα κάρβουνα μα σος κέδρου και συνοδεία το πιο ωραίο μπρόκολο που έχω δοκιμάσει. Ήμουν ευτυχισμένος (λίγο πιο πάνω από ερωτευμένος). Όμως όταν το δεξί μου χέρι έπιασε την δαγκάνα, την στιγμή που στα ηχεία το μαγαζιού έπαιζε ένα κομμάτι των Queensryche, η χαρά μου πέταξε για λίγο. Μια διακεκομμένη γραμμή ξεκίνησε από το μέρος που ήμουν, πέρασε πάνω από τον Ατλαντικό, από τη Γροιλανδία, από την Ισλανδία, κατέβηκε νότια προς Βρετανία, στην Ηλιούπολη έπεσε σε κενό αέρος και τελικά κατάφερε να προσγειωθεί στο Ελ Αλαμέιν του παραλογισμού. Η αφορμή για το ταξίδι ήταν απλή. Δεν ήταν έρωτας, δεν ήταν μπίζνες, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια σοφή φράση που έλεγε η γιαγιά μου και μου ήρθε στο μυαλό εκείνη τη στιγμή: Ο κάβουρας βράζει στο ζουμί του. Γιατί ξέρω πολλούς που τον τελευταίο καιρό βράζουν στο ζουμί τους και δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιος εκεί έξω που να γυρίσει το διακόπτη, να σβήσει το μάτι και να μας σερβίρει το εκλεκτό έδεσμα.

Αυτά τα καβούρια, που περπατάνε εκεί έξω (ξέρετε εσείς) ανάποδα και ενίοτε πλάγια, έχουν την μούρη τους έξω για να λιάζονται και όταν τα πλησιάσεις κρύβονται κάτω από τις πλάκες με τα βρύα και χτυπάνε τις δαγκάνες τους στα τοιχώματα της φωλιάς τους. Και για να το κάνω πιο λιανά ιδού το προφίλ του Αθηναϊκού κάβουρα που κινείτε κάπου μεταξύ Εξαρχείων, Μοναστηρακιού, Λιοσίων, Μεσογείων ή και πουθενά (υβρίδιο που στα βιβλία απαντάται και ως «σπιτοκάβουρας από άποψη»): Είναι κάπου πάνω από 30, έχει διαβάσει (στα αγγλικά εννοείται) και αποστηθίσει τα βιβλία του Νικ Χόρνμπι, ένα καλοκαίρι που πήγε μόνος του διακοπές στην Πελοπόννησο διάβασε και το Bad Wisdom του Μπιλ Ντράμοντ ακούγοντας το soundtrack του «Merry Christmas, Mr. Lawrence» του Ryuichi Sakamoto, ακούει και nu-metal γιατί πιστεύει ότι αυτή είναι η μουσική του μέλλοντος αλλά και για να διαφοροποιηθεί από την «πλέμπα» (sic) που ακούει Sufjan Stevens, δουλεύει στα media (με την ευρύτερη έννοια), σπούδασε κάτι που δεν του άρεσε (αλλά λεει ότι του άρεσε), έχει σκεφτεί να κλείσει το blog του γιατί «έχει και η κουτσή Μαρία πια» (το koutsimaria.blogspot.com), ξέρει πολύ καλά αγγλικά (και δεν χάνει ευκαιρία να το επιδεικνύει), παρακολουθεί μπάλα, μπάσκετ, τένις και λοιπά αθλήματα, έχει τουλάχιστον ένα καλό φίλο που γνώρισε στο στρατό, δεν έχει γκόμενα/ο τα τελευταία τέσσερα χρόνια αλλά είναι πλατωνικά ερωτευμένος κατά καιρούς (αν και πιστεύει ότι ο έρωτας έρχεται μια φορά), έχει τρομερή αυτοπεποίθηση και συγχρόνως τρομερή ανασφάλεια, ίσως και να είναι καταπιεσμένος gay (και δεν το ξέρει), είναι ανάπηρος στις κοινωνικές του επαφές και χρησιμοποιεί για δεκανίκι το ειρωνικό του χιούμορ καταφέρνοντας να γίνεται αντιπαθής με μεγάλη ευκολία, όταν είδε το Velvet Goldmine φαντάστηκε τον εαυτό του στην θέση του Curt Wild αλλά μετά άνοιξε τα μάτια και συνειδητοποίησε ότι η μόνη χρυσόσκονη που έχει δει ήταν σε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σπίτι των γονιών του, μισεί το lifestyle αλλά δεν χάνει ευκαιρία να το παρακολουθεί, να το σημειολογεί και να χλευάζει όσους κινούνται μέσα σε αυτό ή στις παρυφές του, θεωρεί εαυτό ανένταχτο-εναλλακτικό αλλά διαφημίζει στους φίλους του ένα βράδυ σε ένα μπαρ τα προϊόντα της εταιρίας που δουλεύει, ξέρει ότι είναι διαβασμένος-μορφωμένος-υποψιασμένος, ξέρει ότι είναι Θεός της μουσικής, του κινηματογράφου, της λογοτεχνίας, του djing, του marketing αλλά αισθάνεται αδικημένος (από το σύστημα; χαχα), ξέρει ότι είναι καλύτερος από τους άλλους και όμως οι άλλοι έχουν καλύτερη θέση, βγάζουν περισσότερα λεφτά, έχουν την γκόμενα που θα ήθελε να έχει, έχουν κοινωνικές επαφές, φίλους, γνωστούς, εχθρούς, διασκεδάζουν, γελάνε, φλερτάρουν, κάνουν σεξ, φοράνε ωραία ρούχα και έχουν περισσότερες ευκαιρίες, τους μισεί για αυτό, τους μισεί γιατί κάνουν εξόφθαλμα μπροστά του (τι αμαρτία Θεέ μου!) την ζωή που θα ήθελε να κάνει αλλά δεν την έκανε (και δεν θα την κάνει) γιατί προτίμησε (για την ακρίβεια αναγκάστηκε) να εγκλωβιστεί στην εσωστρέφεια του, στην έπαρση του και στον εφηβικό εγωισμό του που ζητάει συνεχώς επιβράβευση, έχει κόμπλεξ με την εμφάνισή του αλλά δεν κάνει κάτι γι αυτό γιατί θεωρεί ότι πρέπει να τον αγαπήσουν για το πνεύμα του, χρησιμοποιεί συχνά την λέξη «ψυχολογία» (όχι την επιστήμη), υπεραναλύει τα πάντα (και φυσικά είναι πάντα σωστός αφού είπαμε ότι είναι ο Θεός), δεν χάνει αφορμή να σχολιάσει-χλευάσει-ειρωνευτεί τους άλλους ακόμα και για θεωρητικά ασήμαντα πράγματα (π.χ. γιατί καπνίζουν ή γιατί έφαγαν ένα αφελές κόλλημα τον τελευταίο καιρό με το «Νόημα» της Πέγκυ Ζήνα), αρχειοθετεί με αφέλεια συμπεριφορές/κινήσεις/κουβέντες σύμφωνα με τα δικά του (αλάνθαστα είπαμε) κριτήρια, είναι λεξιπλάστης, φιλόσοφος, ποιητής, λογοτέχνης, είναι ο Θεός, ο Βασιλιάς Κάβουρας. Αλλά μερικές φορές ο Βασιλιάς είναι γυμνός, οπότε καλό είναι να κρυφτεί κάτω από τις πλάκες με τα βρύα για να μην τον δουν οι παραθεριστές με τα πουα μαγιό και τρομάξουν. Α, υπάρχει και μια εναλλακτική λύση: Get a life.

2005-11-19T08:01:00.000-08:00

ISO 9001

Όταν στις σχέσεις, στα "θέλω" και στα "πρέπει" που τις συνοδεύουν, τα εισαγωγικά παραλείπονται, όταν η ακέραιη εμπιστοσύνη γράφεται με bold και καλλιγραφικά, όταν οι δεσμοί μπορούν να τεντωθούν μέχρι πέρα από τον ωκεανό, όταν η f-word (και δεν εννοώ το fuck) είναι μία από τις πρώτες λέξεις που γράφονται μέσα σου κάθε πρωί όταν ανεβαίνεις τις στριφογυριστές σκάλες για να φτάσεις στο γραφείο σου, όταν ανά πέντε-δέκα-το πολυ δεκαπέντε λεπτά ο εαυτός σου σου θυμίζει ότι κάνοντας αυτό που σου αρέσει προσφέρεις σ' έναν άνθρωπο που το αξίζει, όταν φροντίζεις να υπενθυμίζεις να κρατήσουν τα μάτια τους ανοιχτά λίγο πριν σου αντιτείνουν την ίδια συμβουλή, τότε μπορείτε όλοι μαζί να καυχηθείτε για την ανακάλυψη της σημαντικότερης εκ των ουσιών (και δεν εννοώ χημικών). Της Ουσίας. Και ως τέτοια, φέρει και πιστοποιητικό γνησιότητας.

2005-11-13T07:33:00.000-08:00

Blinded by the lights

Έστω κι αν έχεις μάθει στο σκοτάδι, ακόμη κι αν έχεις συνηθίσει την πυκνότητά του, μάθε στον εαυτό σου να εκτιμά και να (παραδέχεται ότι) απολαμβάνει τα φώτα που ξαφνικά και κατ' εξακολούθηση τον τυφλώνουν. Αλλιώς γύρνα το πρόσωπό σου αλλού. Το σκοτάδι εκεί θα είναι ακόμη. Και το φως εκεί δε θα είναι ακόμη.

2005-11-09T08:17:00.000-08:00

Dream baby, Dream

Θυμάμαι μία ολόκληρη πραγματεία-ναρκωμένο παραλήρημα του Lester Bangs, σχετικά με το πως ένας δημοσιογράφος πρέπει να αντιμετωπίζει τον καλλιτέχνη και δη μουσικό που στέκεται απέναντί του, σε στάση συνεντευξιαζόμενου. Έγραφε, λοιπόν, ο Lester ότι σε τέτοιου είδους συνευρέσεις δε χωράνε η συμπάθεια, η εκτίμηση και ούτε κατά διάνοια η λατρεία, όλα τους φυσικά με αποστολέα τον δημοσιογράφο και παραλήπτη τον μουσικό. Ο δημοσιογράφος πρέπει να είναι ασεβής προβοκάτορας, ανηλεής απέναντι στο (καλλιτεχνικό) του θήραμα. Καλός, χρυσός και άγιος (ή μάλλον δαίμονας) ο Lester, αλλά να με συμπαθάει από κει που είναι. Όταν πριν από λίγο καιρό βρέθηκα απέναντι από τον αγαπημένο μου μουσικό ούτε καν έβγαλα από την τσάντα-μπαούλο που κουβαλάω πάντα μαζί μου τις όποιες σημειώσεις που είχα μαζί μου εν είδει προκαθορισμένων ερωτήσεων. Μόνο τα τσιγάρα μου (και τα δεύτερα που πάντα υπάρχουν για back-up). Και ναι, ανοίχτηκε ο ένας στον άλλο, σε βαθμό σικάτης και σκεπτόμενης εξομολόγησης. Μου είπε λοιπόν όταν έφερνε το δεύτερο τσάι, ότι πλέον έχει σταματήσει να κάνει όνειρα και ότι αυτό τον έχει κάνει πιο ανθρώπινο γιατί εστιάζει στα ουσιαστικά πράγματα. Και τελικά αυτό που φτάνει να ζει μέσα από αυτή τη ρεαλιστική άποψη καταλήγει να γίνεται ονειρώδες. Το σκέφτηκα φεύγοντας στο μετρό. Το σκέφτηκα πολύ (ούτε καν μουσική δεν έβαλα στ' αυτιά μου). Μέρες μετά το σκέφτηκα ακόμη περισσότερο. Πολλές μέρες αργότερα το σκέφτομαι ακόμη. Και απορώ. Το να αρνείσαι εκ πεποιθήσεως να κάνεις όνειρα δε μοιάζει με προκαταβολική αποδοχή του τέλους; Ξέρεις, αυτό το μπουμ που έχει σκάσει κι ακουστεί μέσα σου τόσες φορές, ίσως όσες και το μπαμ της αρχής. Και ναι, το τέλος μοιάζει με τη λογική συνέχεια/συνέπεια της αρχής. Πόσο λογικό όμως είναι το ότι δύο λέξεις αλληλένδετες είναι τόσο τραγικά ασύμβατες την ίδια ακριβώς στιγμή; Και δηλαδή περιμένει τώρα κανείς να πιστέψω εγώ ότι θα (μου) τελειώσει ποτέ η ειλικρινής πλημμύρα χαράς στη θέα (και ανάγνωση) ενός καλοκαιρινού μηνύματος που υπογράμμιζε τα γεννητούρια ενός αδερφού ήδη μεγαλύτερου από εμένα; Θα τελειώσει ποτέ η συγκίνηση-αντίδραση στη δράση της τριγωνικής εκτίμησης και της εμπιστοσύνης; Θα τελειώσουν ποτέ οι συνειδητά παραφουσκωμένοι λογαριασμοί; Ή μήπως θα τελειώσει ποτέ το ασπρόμαυρο φιλί του "le Baiser de l'hotel de ville"; Εδώ σε θέλω.

2005-11-01T17:23:00.000-08:00

Επόμενη/Επίσημη λύση: Ανατίναξη

Σήμερα αποφάσισα να διαστρεβλώσω την απτή πραγματικότητα των arial narrow (αυτών που τόσο αγαπάει ο WCIG, και δικαιολογημένα) ύστερα από μια ιδιόχειρη (!) αφιέρωση στο νέο βιβλίο της Μαρίας Μήτσορα με τίτλο «Καλός Καιρός/ Μετακίνηση». Και μόνο που την είδα στο αφτί με τα κοκάλινα γυαλιά της και το τσιγάρο στο στόμα που τόσο έσπασα το κεφάλι μου για να βρω τι μου θυμίζει (και τελικά δε μου θύμιζε τίποτε παρά τη Μαρία Μήτσορα), και μόνο που διάβασα την περίληψη του οπισθόφυλλου που έγραφε «ακόμα και στο φλιτζάνι, στο πιο νερουλό κατακάθι του καφέ φαινόταν η διαδρομή του, σαν μια αστραπή που τους φώτισε, μόνο αυτούς και θα τους κρατούσε δεμένους, μέσα σε ηλεκτρική θύελλα, σημαδεμένους τον έναν από τον άλλον για πάντα», δεν μπορούσα παρά να μην σκεφθώ τον συν-μπλόγκερ αυτού του μπλόγκ και αγαπημένο φίλο (με όλη την απόλυτη ειλικρίνεια των συναισθημάτων) που περιδιαβαίνει ατράκτους φορτισμένους σαν ηλεκτρικά καλώδια και όμως βγαίνει όχι μόνο αλώβητος (δηλαδή σαν να σε βάζουν σε ηλεκτρική καρέκλα και εσύ να νομίζεις ότι παίζεις τις «μουσικές καρέκλες» του νηπιαγωγείου) αλλά και πνευματικό-συναισθηματικά ανώτερός από όλους τους υπόλοιπους τυχοδιώκτες που νομίζουν ότι έπιασαν τα αχαμνά του Μπουκόφσκι, για να μην πω του Κέρουακ. Και, ναι το ξέρω, δεν έβαλα καμιά τελεία στην παραπάνω πρόταση. Όπως ξέρω ότι αύριο αντί για την Athens Voice θα διαβάσω στο χέσιμο το νέο βιβλίο της Μαρίας Μήτσορα.

P.S. Ιδανικό soundtrack για το παραπάνω post: Mountain Goats – This Year

2005-10-31T15:27:00.000-08:00

Let Down

Ο Nick Hornby στο "31 Songs", τη συλλογή βιωματικών κειμένων του για κάθε ένα από τα επιλεγμένα προσεκτικά από τον ίδιο -και για (απόλυτα αλλά και όχι αποκλειστικά) προσωπικούς λόγους- 31 τραγούδια, αναφέρει χαρακτηριστικά πως το πραγματικά αγαπημένο τραγούδι δεν είναι αυτό που έχει συνδεθεί με μία, άντε βαριά βαριά δυο-τρεις συγκεκριμένες στιγμές και συγκυρίες της ζωής. Το ειλικρινά αγαπημένο τραγούδι δεν έχει σημείο αναφοράς, μεγαλώνει μαζί μ' αυτόν που το αγαπάει και καταλήγει ν' αφομοιώνεται ολοκληρωτικά, ξεφεύγοντας από την όποια σύνδεσή του με συγκεκριμένες στιγμές του χωροχρόνου.
Πώς θα ονόμαζε όμως ο συγγραφέας ένα τραγούδι αν τη στιγμή που το άκουγε δυνατά καθισμένος αναπαυτικά στη θέση του συνοδηγού (αρνούμενος ακόμη πεισματικά να βγάλει δίπλωμα οδήγησης) και σουλατσάροντας άνετα και με μάτια ντεκαφεϊνέ, με τον αέρα από το ανοιχτό παράθυρο να κουνάει επικίνδυνα την κάφτρα του τσιγάρου του, καταλάβαινε ότι αν είχε μαζί του μία μηχανή Polaroid δε θα τραβούσε ούτε το ήρεμο και βαθύ μπλε στα δεξιά του, ούτε το συνεχές πράσινο στα αριστερά του, ούτε το γκριζαρισμένο γαλάζιο από πάνω του, παρά μόνο το μισό είδωλο που ο καθρέφτης θα έστελνε ολόκληρο μέσα του;
Τί άλλο θα μπορούσε να σημειώσει στο λευκό πλαίσιο αυτού του ενσταντανέ εκτός από..."αγαπημένο τραγούδι";

2005-10-26T14:21:00.000-07:00

Αν η καρδιά μου είχε φωνή, θα έκανε κρακ-κρακ σα ρωγμή...

Πρέπει να ήμουνα λιγότερο από 14. Δε θυμάμαι δηλαδή ακριβώς πόσο αλλά θυμάμαι ακριβώς που. Που σύχναζα τότε. Και θυμάμαι καθαρά ότι μία από τις τακτές στάσεις ήταν το προαύλιο ενός σχολείου, όχι του δικού μου, ενός γειτονικού. Θυμάμαι ένα βράδυ σαν και τα πολλά σ' εκείνο το προαύλιο, ότι για τον χ-ψ-ζ παράγοντα (γαμώ τις θετικές επιστήμες) αποφασίσαμε με τους λοιπούς αλητάμπουρες (ω ναι, όλως περιέργως ήμασταν και εμείς αλητάμπουρες) να καλλωπίσουμε τον τοίχο ενός μεταπολεμικού υπόστεγου που εξυπηρετούσε ανάγκες ημι-υπαίθριου γυμναστηρίου-αλάνας για το σχολείο. Ακόμη θυμάμαι τη γραμματοσειρά που είχα ξεπατικώσει από μια αφίσα για να αποτυπώσω το λογότυπο των Ramones (χωρίς να είναι επ ουδενί η αγαπημένη μου μπάντα, αλλά...). Θυμάμαι τους διπλανούς μου να μουτζουρώνουν λέξεις παρόμοιες. Την επόμενη μέρα πέρασα για πρώτη φορά παραμάνα στη μπλούζα μου. Και ναι, τόλμησα να περπατήσω αγέρωχα στον κεντρικό δρόμο της πόλης -μιας πόλης που η "Κοίτα τι έκανες" Διγενή στις τότε ερευνητικές της απόπειρες είχε ανακηρύξει ώς το τρίτο μεγαλύτερο κέντρο διακίνησης-, χωρίς να παρενοχληθώ από κανέναν επαγγελματία μοΪκανό (από αυτούς που έδερναν ανηλεώς τα μέταλα και τούμπαλιν), χωρίς να αναγκαστώ σε άτακτη επιστροφή στο σπίτι άνευ μπλούζας και αρβύλας μετά από παταγώδη αποτυχία σε ερωτήσεις του τύπου "πόσες ώρες κατουράει ο Rotten" ή "τι καθαρότητας ήταν η πρέζα που σούταρε την τελευταία φορά ο Sid". Τι θέλω να πω (άραγε...); Ότι μέρες σαν κι αυτή είναι που κάνεις ένα δριμύ flashback. Μέρες με ταχύτητα σαν κι αυτή που έτρεχα όταν με κυνηγούσαν (τότε) αντίπαλες παρέες ή όταν εγώ κυνηγούσα με την (τότε) παρέα μου τους αντίπαλους. Τώρα καταλαβαίνω ότι δε με κυνηγούν αντίπαλες παρέες. Ούτε εγώ τις κυνηγάω. Τουλάχιστον όμως εγώ έχω την παρέα μου. Την καλή μου την παρέα. Την καλή μου...

2005-10-26T04:13:00.000-07:00

Tekno

Αν και δεν κρατάω ούτε κρατούσα ποτέ ημερολόγιο ένα και μόνο κομμάτι στάθηκε ικανό να μου θυμίσει όλα αυτά και πολλά περισσότερα.

Κάποτε το άκουγα κάθε βράδυ (ή πρωί) πριν κοιμηθώ.

Αλλά το άκουγα και συνεχεία σε ένα σπίτι στην οδό "Πέντε Πηγαδιών". Ήταν μια μονοκατοικία που έμενε ο φίλος μου ο Β. Είχε στον τοίχο μια μεγάλη αφίσα των Smiths, ένα σκύλο που τον έλεγαν Polly (ναι, λόγω Αυτής) που αργότερα χάθηκε ή τον έκλεψαν ή τον πάτησε το τρένο που περνούσε πιο δίπλα, στα ντουλάπια της κουζίνας είχε μόνο τσάι, σε ένα παλιό κομοδίνο δυο μπουκάλια κονιάκ (όχι δεν κυκλοφορούσαμε με γλαδιόλες στις τσέπες) και στο ψυγείο που του είχε χαρίσει η μανά μου νερό και ένα παγωμένο κρασί (μπλιάξ!, σιχαίνομαι το κρασί), στο ταβάνι είχε φωσφορίζοντα αστεράκια με κανονικούς αστερισμούς και γραμμένο "LFE" που όμως δεν σήμαινε love for ever αλλά κάτι που δεν μου αποκάλυψε ποτέ τα απογεύματα ακούγαμε συνήθως το jesus christ superstar του Βέμπερ και μετά βάζαμε στο βίντεο την Διπλή Ζωή της Βερόνικα(ς) και βλέπαμε στο ριπιτ την τελευταία σκηνή που χαϊδεύει το δέντρο και κοιτάει τον πατέρα της μέσα στο σπίτι.
Όταν σκοτείνιαζε για τα καλά παίρναμε τα γουοκμαν και πηγαίναμε στην μαρίνα και περπατούσαμε μέχρι το τέλος του κυματοθραύστη όπου έχει κάτι λείες πλάκες όπου μπορούσες να ξαπλώσεις άνετα μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Εννοείται ότι την κασέτα την γυρνούσαμε με ένα λεπτό ξύλο ή με ένα ρόλο χαρτόνι για οικονομία της μπαταρίας.

Στέρεο Νόβα - Όραμα
Είμαστε τόσο μόνοι
τόσο μοναχικοί
αγαπημένη μικρή μου Σελήνη

Με πήρες απ' το δρόμο χωρίς να έχω τίποτα
μου έδωσες πράγματα που ποτέ δε σου ζήτησα
και στο σκοτάδι που είχα άφησες κεριά
σε κάθε μου κίνηση μετρούσες χρήματα

Κι εγώ σε πίστεψα γιατί είχα χάσει κάθε Χριστό
και μες στον κόσμο δεν είχα πια σκοπό
σαν το λεπρό σού φίλησα τα χέρια
κι εσύ μου άνοιξες μια πόρτα στ' αστέρια

Μου είπες πως η αγάπη είναι ιερή
κι αργά κυλούσα ένα-ένα σκαλί
σ' ένα δρόμο που έμοιαζε χωρίς επιστροφή
στην πιο βαθιά και σκοτεινή παραβολή

Κι έρχεσαι πίσω μου για να σε συγχωρήσω
έρχεσαι πάνω μου, [στέκω] να σταματήσω
σαν ερυθρός σταυρός που αστράφτει στη νύχτα
μα σαν εσένα πολλούς στο δρόμο μου βρήκα

Είμαστε τόσο μόνοι
τόσο μοναχικοί
αγαπημένη μικρή μου Σελήνη

Ακόμα κι η αλήθεια δεν ξέρω αν αξίζει
το τίμημα που πλήρωσα / θα ξαναγυρίσει
κι απ' αυτά που χρωστάς, πόσα μπορείς να ξεχρεώσεις;
νόμιζα πως η θέση ήταν δική μου, μα την έχεις πληρώσει

Και τώρα σου ανήκω, ψυχή και σώμα
είμαστε ένα, σαν κύκλος στο χώμα
και προσπαθώ να πιστεύω πως η ζωή αξίζει
και πως αυτό το όραμα κάποια στιγμή θα με σώσει

Ας ήμουν ξεχωριστός, ας ήμουν κάποιος άλλος
μα είμαι χαμένος όσο κανείς άλλος
έτσι κρύο όπως νιώθω το χειμώνα μέσα μου
έτσι όπως μ' έκανες να νιώθω το κακό μέσα μου

Είμαστε τόσο μόνοι
τόσο μοναχικοί
αγαπημένη μικρή μου Σελήνη

Είμαστε τόσο μόνοι
τόσο μοναχικοί
αγαπημένη μικρή μου Σελήνη

2005-10-24T08:42:00.000-07:00

Give me a fuckin' break!

Τι είναι χειρότερο; Να μην ξέρεις τι θέλεις; Ή να φοβάσαι να θέλεις αυτό που ξέρεις ότι θέλεις;

2005-10-17T08:01:00.000-07:00

(MY) VILLA INCOGNITO

"Διατάραξες το προβλέψιμο πρόωρο της ζωής μου και, μολονότι οι αβεβαιότητες και οι μεταβολές είναι πολύ ενοχλητικές, η ζωή δεν είναι παρά θέατρο σκιών χωρίς αυτές." ("Villa Incognito", Tom Robbins)

Ακριβώς. Ναι.

2005-10-17T06:52:00.000-07:00

THE NEW TRUST

Παρασκευή βράδυ - Σάββατο πρωί, με στόμα ασφαλτοστρωμένο με γερές δόσεις πίσσας και τεντωμένο από το ασταμάτητο γέλιο, με στομάχι και λοιπές εσωτερικές κοιλότητες μούσκεμα από αγνώστου προελεύσεως αλκοολούχα ματζούνια, κατεβαίνεις με κινησιολογία σεισμόπλεικτου τα σκαλιά της εξόδου ενός κέντρου διασκεδάσεως (ενός χώρου, στον οποίο κυριολεκτικά διασκέδασες δηλαδή) που επισκεπτόσουν μόλις για πρώτη φορά.

Σάββατο βράδυ – Κυριακή πρωί (μεσημέρι), με στόμα μουδιασμένο, μάτι βαμμένο τόσο έντονα μαύρο απ’ έξω και τόσο πηχτά κόκκινο μέσα που θα έκανε το make-up του…Κοργιαλά να μοιάζει με αυτό των make-up kits της Barbie, εγκέφαλο και λοιπά ζωτικά όργανα σε λειτουργία (un)safe mode, βγαίνεις μαζί με τους άλλους δύο Stooges, πιάνετε από ένα στενό και εύχεστε να φτάσετε στη Μέκκα του σπιτικού κρεβατιού. Λίγο μετά ολόκληρο το τρίο ξανασυναντιέται, ενώνει τις δυνάμεις του (τις ποιες;) για να βρει τις τέσσερις ρόδες και το αμάξωμα που αυτές τσουλάνε, που όλως τυχαίως είχαν αφήσει πίσω τους. Και όντως, το βρήκανε. Είχανε ήδη βρει βέβαια πολλά παραπάνω... Το μόνο που τους απομένει είναι να βρουν και τον χαμένο -επί τρία συναπτά βράδια- ύπνο τους.

Cross your fingers…

2005-10-16T10:13:00.000-07:00

BOWLING FOR…VALENTINE

-Όταν ένας άντρας που όχι μόνο δεν έχει παίξει εκ πεποιθήσεως ποτέ bowling στη ζωή του, αλλά το θεωρεί ίσως μία από τις πιο βαρετές ασχολίες που θα μπορούσε ο καθείς (πόσο μάλλον μία όμορφη γυναίκα) να απασχολήσει τα χέρια του, τα πόδια του και (φυσικά) τα μάτια του, αλλάζει άρδην άποψη (και είναι άντρας που λαμβάνει σοβαρά υπ'όψην του ορισμένα εκ των περίεργων ή μη κολλημάτων του) και καταλήγει να το θεωρεί πέρα από ομολογουμένως διασκεδαστικό, τρανά αισθησιακό...
-Όταν ένας άντρας που δηλώνει συνειδητά εραστής των ασχολιών -και δη επαγγελματικών- που γεμίζουν κάθε καινούρια ημέρα του σχεδόν όλες τις ώρες που βρίσκεται μακριά από το στρώμα του (άντε, μερικές φορές κι εκείνες που βρίσκεται πάνω στο στρώμα του, λίγο πριν κοιμηθεί αποκαμμένος..), αλλά δίχως την παραμικρή δεύτερη σκέψη τις βάζει ξαφνικά στην άκρη για σαφέστατα υπολογίσιμη ποσότητα χρόνου...
-Όταν ένας άντρας τα καθιερωμένα του άγουρα πρωινά, αυτά τα τάχιστα συνοδευόμενα από τα άκρως απαραίτητα δύο τσιγάρα και τον γρήγορο μεν σωτήριο δε πρώτο καφέ της ημέρας μόλις η οθόνη του υπολογιστή φωτίσει, τα ανταλλάσσει με παραπανίσια τσιγάρα, χορταστικές ομελέτες, γευστικότατα εσπρέσο, φρεσκότατα τσήζκεϊκ και λιγωτικές αγκαλιές μπροστά από μαρμάρινα τραπέζια, πάνω σε ευρύχωρες πλατείες και κάτω από φωτεινούς ουρανούς...
-Όταν ένας άντρας που εκτιμά απεριόριστα και κάθε φορά διαφορετικά τη συντροφιά των κολλητών του και των γεμάτων ποτηριών που τσουγκρίζει μαζί τους, βλέπει ότι μπορεί με χαρακτηριστική άνεση και για μέρες ολόκληρες και αρκετές να κάνει χωρίς όλα αυτά (τα ποτά εννοώ, τους κολλητούς τους έχει αλλιώς μαζί του)...
-Όταν ένας άντρας που γουστάρει υπερβολικά πολύ τα μαύρα του γυαλιά για να τ' αποχωριστεί πριν σκοτεινιάσει σχεδόν ολοκληρωτικά, τα βγάζει μέσα στον ήλιο μόνο και μόνο για να μη χάσει καμία χρωματική -και όχι μόνο- απόχρωση (της) που απλώνεται με χάρη δίπλα του, πάνω του, κάτω του...
-Όταν ένας άντρας που θεωρεί εαυτόν αρκούντως δύσκολο στόχο προς εντυπωσιασμό, τσακώνει πλέον συχνά-πυκνά (δηλαδή πολύ συχνά-πολύ πυκνά) το είδωλό του στον φανταστικό του καθρέφτη να στέκει με το στόμα ορθάνοιχτο και τα μάτια γουρλωμένα σαν τεράστια αμύγδαλα...
-Όταν ένας άντρας που προσπαθεί να κρατά αλώβητο τον προσωπικό του χώρο στα όνειρα του (συνήθως αυτά που κάνει ξύπνιος), δε μπορεί παρά να απολαμβάνει (εκούσια ή ακούσια, θα σας γελάσω) με πηγαίο χαμόγελο την παράδοσή του στην απροσδόκητη και πολύπλευρη εξωγενή (εσώ)επίθεση που δέχεται...
-Όταν ένας άντρας επιτρέπει μετά από καιρό στην αφεντιά του να βουτήξει στα άδυτα του παλιού (και καλύτερου) Nick Cave...
-Όταν ένας άντρας τείνει να πιστεύει με κάθε λόγο, πράξη, επαφή, ματιά που δέχεται και ανταποδίδει, ολοένα και περισσότερο στο μοιραίο και όχι στο τυχαίο...

...δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τυχερός. Αφού ήταν μοιραίο...

2005-10-15T06:35:00.001-07:00

For Real

Όταν κάποιος εμφανίζεται περισσότερες φορές στην λίστα των αναπάντητων παρά στην αντίστοιχη με τις εξερχόμενες, ξέρεις ότι κάτι έχει συμβεί και σίγουρα δεν έχει να κάνει με κάποιο λάθος των εταιριών κιν. τηλεφωνίας ούτε με κάποια προβοκάτσια των δημοτών του Βύρωνα που διαμαρτύρονται για τις κεραίες («που σκοτώνουν τα παιδιά μας» αλλά κατ τ’αλλα τα εν λόγω μοσχαράκια τρωνε καθημερινά κατεψυγμένα έτοιμα φαγητά και μπιγκ μακ στα ΜακΝτεθ). Θα μου πείτε, η μακραιώνια ιστορία της ζήλιας θα μπορούσε να φωτίσει πολύ εύκολα το πρόβλημα, χωρίς να χρειαστούν αναλύσεις επί αναλύσεων, δυσάρεστες κουβέντες, ακόμα περισσότερα ψέματα και ακόμα περισσότερα ποτά και τσιγάρα. Αλλά ο παράγοντας ζήλια στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να μείνει προς το παρόν πίσω από τα φώτα, στα καμαρίνια με τα αρκουδάκια των θαυμαστριών και να περιμένει το βροντερό «βγαίνεις» του βοηθού σκηνοθέτη (ή οποίου αλλού τέλος πάντων είναι επιφορτισμένος με αυτή την άχαρη δουλεία) και να αναδειχθεί αυτός της «έλλειψης αυτόφωτης προσωπικότητας». Δεν γνωρίζω κατά πόσο η εύθηνη βαραίνει αποκλειστικά τον ίδιο ή υπάρχει μια συμμετοχική ευθύνη (γονιών, σχολίου κλπ), αλλά κλείνω προς το δεύτερο. Μέχρις εδώ καλά. Άλλωστε δεν ζητήσαμε ποτέ από τους φίλους μας να έχουν καλή (είτε με την καλή είτε με την κακή έννοια) ανατροφή, σούπερ προοδευτικούς και μορφωμένους γονείς και επαγγελματική-προσωπική πορεία που να ισορροπεί ανάμεσα στο ροκ’ν’ρολ και την κλασσική μουσική (If u know what I mean). Όταν γνωριστήκαμε (πιθανότατα σε κάποιο μπαρ), όταν ανταλλάξαμε τηλέφωνα και όταν σχεδιάζαμε ταξίδια για το παρόν και το μέλλον, δεν ξεκρεμάσαμε από την κορνίζα της μαμάς το πτυχίο, ούτε αραδιάσαμε τα «ψαγμένα» μας βιβλία στον καναπέ όπως έκανε ο Γούντι Άλεν σε μια ταινία που ο τίτλος της έχει χαθεί κάπου ανάμεσα στους δαιδάλους του καμένου εγκεφάλου μου. Και ύστερα όταν ήρθαμε πιο κοντά (σιχαμερή φράση αφού μου θυμίζει Big Brother αλλά βαριόμουν να σκεφτώ κάτι καλύτερο), σε αυτό το 24-7 της θερινής ραστώνης (που στην περίπτωση μας κάθε άλλο παρά ραστώνη δεν θύμιζε) άρχισαν τα αποκαλυπτήρια με soundtrack μια τζαζ μουσική που μισοακουγόταν από τον εσωτερικό χώρο του μπαρ και τα γαβγίσματα ενός σκύλου που μας έχει κατσικωθει κάτω από το τραπέζι και ήταν σαν να μας προμήνυε τι θα συμβεί, όπως και με τους σεισμούς και τα τσουνάμι(α). Ο φίλος μας σε μια βαθιά κρίση προσωπικότητας, και αφοπλιστικά στιγμιαία, αποφάσισε να κάνει ότι και ο Mike Dirt των Bravery στο Glastonbury, δηλαδή να το παίξει Ίγκι Ποπ στην θέση του Ίγκι Ποπ και να δείξει το πουλί του στην κάμερα του φωτογράφου (που σιγά την μαγκιά δηλαδή άσε που νομίζω ότι την έχει και μικρή). Μέσα σε πέντε λεπτά ο φίλος μας αρνήθηκε τον εαυτό του και την προσωπικότητα του, προσπαθώντας να φάνει κουλ στα μάτια μας, καταφέρνοντας σε πρώτη φάση το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα και σε δεύτερη την αγανάκτηση και την οργή. Ήταν μόνο η αρχή. Θα ακολουθούσαν μια σειρά υποκριτικών γκανγκς που ούτε οι σεναριογράφοι του «Wallace & Gromit» έχουν φανταστεί. (δεν ξέρω αν είναι εύστοχη η σύγκριση αλλά δεν έχω δει ποτέ κανένα σήριαλ στη ζωή μου εκτός από την «Τόλμη και Γοητεία» και αυτό μου ήρθε πρώτο στο μυαλό). Ο φίλος μας έχει πέσει στην παγίδα του coolness και κάθε μέρα βούλιαζε ακόμα περισσότερο στον λάκκο περιμένοντας την ημέρα που θα έρθει ο κυνηγός για να τον μαζέψει (άσε που ήταν τυχερός αφού το δίχτυ δεν δούλεψε την πρώτη ημέρα και του δόθηκαν μερικές ευκαιρίες ακόμα να δραπετεύσει). Επίσης η κρίση προσωπικότητας τον μεταμόρφωσε σε ένα Φρανκεστάιν, σε ενα patchwork από σημαντικούς και ασήμαντους ανθρώπους που συναντούσε τυχαία ή φευγαλέα, sober ή ημι-μεθυσμένος. Προσπάθησε διακαώς να αποδείξει κάτι σε ανθρώπους που δεν ζήτησαν καμιά απόδειξη και στο τέλος ζήτησε και απόδειξη για τα σπασμένα (όπερ εστί μεθερμηνευόμενον: όχι μόνο δεν αποδέχθηκε τα λάθη του αλλά φόρτωσε και τις ευθύνες στους άλλους). Δικαίως λοιπόν «βγήκε στην απέξω» (όπως λεει ο ίδιος και δεν έχει και πολύ άδικο εδώ που τα λέμε) και φυτοζωεί πια στις παρυφές της παρέας, η οποία θα προτιμούσε να συνεχίζει να διασκεδάζει μαζί του (όπως παλια) παρά με τα (νέα) «κατορθώματά» του.
For Real που έλεγε και ο Ρίτσι (οχι ο Λαιονελ) που τόσο του αρέσει.

P.S. Το post αυτό γράφτηκε με αγάπη για τον συγκεκριμένο φίλο.

2005-10-07T03:57:00.000-07:00

SMELLY CAT, SMELLY CAT...

Καταλαβαίνεις ότι σου έχει λείψει μια μυρωδιά όταν τη στιγμή που θα παρεισφρήσει στα ρουθούνια σου νιώσεις τα γόνατά σου να λυγίζουν, τα χέρια σου ν' αποκτούν δύναμη τρεις με τέσσερις φορές μεγαλύτερη από του Σαμψών, όταν η χαίτη των μαλλιών σου μοιάζει να κουνιέται δεξιά αριστερά σαν εκστατική ουρά, το ταλαιπωρημένο σου στομάχι γαληνεύει, τα προφανώς κουρασμένα μάτια σου αποκτήσουν τη γυαλάδα που τους πρέπει, το μπουκωμένο σου μέσα γίνεται εύπλαστο ζελέ μπανάνα, το τσιγάρο σου αποκτά γεύση μέντας, και η ανάσα σου μυρωδιά λεβάντας. Κι όταν το πρωί ξυπνάς με τα πιο μουδιασμένα άκρα ενός ολόκληρου νησιού...

2005-10-04T11:13:00.000-07:00

Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι...

Ο δικός μου φίλος:
-Βγαίνει πολύ.
-Πίνει πολύ.
-Καπνίζει πολύ.
-Γλεντάει πολύ.
-Διασκεδάδει πολύ (και ναι, έχει διαφορά από το αμέσως παραπάνω...)
-Φλερτάρει πολύ.
-(Χαμο)γελάει πολύ.
-Στενοχωρεί (ενίοτε, κάποιους, εκούσια ή ακούσια) πολύ.
-Τα λέει χύμα (και τσουβαλάτα) πολύ.
-Θέλει να με βοηθήσει πολύ.

Σας τον δείχνω. Αυτός είμαι...

2005-10-02T06:22:00.001-07:00

Berlin Redhead

Δεν μπορώ παρά να θυμάμαι την συναυλία τους στο Βερολίνο στο μεγάλο δρόμο με τις λεμονιές (ή καστανιές ήταν;) που καταλήγει στην πύλη του Βρανδεμβούργου. Βροχή, κάτω από ομπρέλες των άλλων, μια παλιά όπερα, κόκκινες μοκέτες με σβησμένα τσιγάρα, ένας μεγάλος πολυέλαιος, στους τοίχους σαν να είχε κολλήσει ο ιδρώτας όσων έχουν περάσει από εκεί, κίονες δωρικού ή κορινθιακού ρυθμού (τι σκατά ποτέ δεν τα έμαθα αυτά), κουλ ερωτισμός, οι δίδυμοι από το συγκρότημα στη σκηνή μαζί με την γιαπωνέζα, κλείναμε τα μάτια και ήταν σαν να σε νανούριζε ο Γκενσμπουρ και να σε ξύπναγε ο Θερστον Μουρ. Η Τ. δεν είχε έρθει. Προτίμησε να περάσει έξω από τα πιο σημαντικά θέατρα της πόλης για να θαυμάσει τα κτίρια και να δει τις ρεκλάμες τους με τα γερμανικά γράμματα και τις φωτογραφίες με τους θιάσους. Την συναντήσαμε μετά στο bar "Madonna" που ουδεμία σχέση με την Τσικόνε (σκέψου κάτι σαν Au Revoir) , παρά μαρμάρινα τραπεζάκια πάνω από 200 ουίσκι(α), βερολινέζικη κάπνα, μουσική όχι καμπαρέ, κάπως σα να θυμάμαι και το μωσαϊκό του τώρα που το λες, ο ιδιοκτήτης μας έφτιαξε ένα τοστ, δεν είχε τίποτε άλλο να μας ταΐσει.

2005-10-01T03:47:00.000-07:00

It's the end of the world as i know it...and i feel fine!

Μικρότερος ήθελα να έρθει η στιγμή που ολάκερη η γκαρνταρόμπα μου θα ήταν τίγκα από official merchandise συγκροτημάτων, αγαπημένων ή μη, ωσάν άλλα τρόπαια του "rock'n'roll τρόπου ζωής μου". Τώρα, μεγαλύτερος (πολύ από τότε), ο στόχος τείνει επικίνδυνα να γίνει πράξη, έστω κι αν έχει απωλέσει το δογματικό του χαρακτήρα. Έχω που λέτε μία αγαπημένη τέτοια μπλούζα. Πάνω της φιγουράρει εις διπλούν η γιαπωνεζούλα (?) δεσποινίδα των Blonde Redhead κι από κάτω απλώνεται με περίτεχνη γραμματοσειρά το όνομα της μπάντας. Είναι όντως ωραία μπλούζα. Δηλαδή με κάνει να νιώθω ωραία κάθε φορά που τη φοράω. Και τείνω να τη φοράω όλο και συχνότερα. Το αυτό έπραξα και χθες. "Ωραία μπλούζα" μου απηύθηνε ο σπανο-αξύριστος τύπος μόλις στα δυο βήματα απέναντί μου. Πάντα ψαρώνω με τέτοια σχόλια, πόσο μάλλον όταν στα κάνουνε κάμποσα χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα, σε μία πόλη που ξέρεις εκ των έσω (τουτέστιν γεννήθηκες εκεί) ότι οι Blonde Redhead δεν παίζουν με καμία αξίωση στο τερέν των έστω και λίγο αναγνωρίσιμων μουσικών brandnames. "Επ! Μπράβο ρε συ!", ξεκινάω όλο ειλικρινή χαρά την πρότασή μου. Θα τη συνέχιζα κάπως έτσι φαντάζομαι:"είσαι ο πρώτος στο ... που βρίσκω να γουστάρει τους Redhead". Μετά θα δίναμε τα χέρια και πιθανότατα να καταλήγαμε να πίνουμε μία αδιάφορη μπύρα μαζί. Τελικά τη συνέχισα κάπως έτσι: "Δεν κατάλαβα, έχεις ακούσει Blonde Redhead??", με εμφανώς απαξιωτικό ύφος. Όχι, δεν είμαι ψωνάρα. Απλά συνέλαβε η γκλάβα μου ότι ο τύπος που είχε το θράσος να μου κάνει κοπλιμέντο ήταν ο "νέος", ήτοι "ο νέος της παλιάς". Για 4 μικροδευτερόλεπτα ο Σουγκλάκος μέσα μου αγρίεψε. Έλα μου όμως που μετά το τέταρτο, ο Γκάντι (σε ζεν κατάσταση) τον παραμέρισε άνετα.. Κι εκεί μένεις με την αυτοσυνείδηση της πραγματικότητας. Ότι το τέλος έχει πράγματι έρθει. Έστω κι αν ήρθε για όλους εκείνους τους λάθος (και ουσιαστικά) ανύπαρκτους λόγους. Έστω κι αν αυτή η έλλειψη χειροπιαστής αιτίας επιτρέπει την υφέρπουσα ύπαρξη μίας στοιχειωτικής αμφιβολίας. Αυτού του "αν δεν, τι;". Κι όμως, το τέλος έχει (ενδο)επισημοποιηθεί. Κι ως είθισται, the end is the beginning. Και η καινούρια αρχή, αυτή που ψήθηκε για μήνες επιβεβαιώνοντας τη σημασία που αποκάλυψε από την πρώτη στιγμή, μετά το τέλος της τελευταίας συναυλίας του Κωνσταντίνου Βήτα, αυτή που κυνηγήθηκε τόσο σα να μην υπήρχε αύριο όσο και άνετα, αυτή που μοιάζει με ανεξάντλητη πηγή πνεύματος, ερωτισμού, γαλάζιας ανάσας, και βαθιάς μπλε αγκαλιάς, αυτή που πέταξε από πάνω σου το κυνικό βάρος της απαξίωσης των πάντων, αυτή λοιπόν η νέα αρχή μοιάζει με αυτό που ξέρεις ότι είναι. Το πιο μοναδικό πράγμα του γαλαξία. Ο γεμιστήρας σου και η ασπίδα σου. Ας έρθει όποιος θέλει, τον προκαλώ σε ανηλεή μάχη. Θα φύγει με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Έγινα (και πάλι) εγώ. Γι' αυτήν. Και για μένα. Και γι' αυτήν. Και για μένα. Είναι ωραία να ξυπνάς Σάββατο πρωί (μεσημέρι) και ν' ακούς Στέρεο Νόβα. "Νέα Ζωή" τραγουδάει το πιάνο στην αρχή της Ντισκολάτας. "Ασύλληπτα μοναδική" σιγοψιθυρίζω εγώ.

2005-09-25T04:31:00.000-07:00

"Sex, drugs and rock 'n' roll...

χωρίς το sex, χωρίς τα drugs, χωρίς το rock 'n' roll."

Αυτές οι λέξεις, σε μία υπερέκκριση έμπνευσης βγήκαν απ' το μπαρουτοκαπνισμένο μου στόμα για να φτάσουν στα παιδεμένα αυτιά μιας φίλης, στο φουαγιέ του κινηματογράφου, αμέσως μετά την προβολή του "Amazing Grace" αν δεν απατώμαι, κι εν μέσω σούσουρου, ντουμανιού και λοιπών παρελκόμενων ως είθισται μετά από τη σιωπή που επιβάλλεται στις σκοτεινές αίθουσες. Αυτές οι λέξεις ανέλαβαν το ρόλο της απάντησης στην ερώτηση "πως περάσατε χθες στο party?". Κι όντως, πέρα από εκείνη, εντυπωσίασαν και τον λαλήσαντα (αυτές) με την ειλικρίνειά τους. "Sex" δεν έλαβε χώρα, τουλάχιστον στη δική μας παρέα έστω κι αν κάποιοι πλησίασαν αρκετά στα προεόρτιά του. "Drugs" δεν υπήρχαν κι ως εκ τούτου δεν καταναλώθηκαν, πέραν ορισμένων γαλονιών οινοπνεύματος. "Rock 'n' Roll" ούτε κατά διάνοια δεν ακούστηκε, και για να είμαι ειλικρινής κανείς μας δεν ένιωσε την επιθυμία οι Stooges να έπαιρναν τη θέση της Σαμπρίνας στα τεράστια και παλλόμενα ηχεία. Καθείς είχε καβαλήσει το δικό του διονυσιακό άλογο, κι όλα τα είχαμε δέσει μαζί για να σύρουν την ομαδική μας άμαξα. Three for one and one for three. The three of us με τους λοιπούς παρατρεχάμενους ν' αποτελούν ένα ωραιότατο ντεκόρ στην καλύτερη, μία αξιοπρεπέστατη παραφωνία στη χειρότερη. Η έλλειψη, λοιπόν, των τριών παραπάνω συστατικών της μυθικής πατέντας καλοπέρασης ήταν και το clue της βραδιάς. Το ελιξήριο της εγκυρότητας ορισμένων δεσμών. Η απόδειξη της ειλικρίνειάς τους. Κι εκεί κάπου αρχίζεις και σκέφτεσαι με την ταχύτητα μυδραλίου, για να συγκινηθείς ευχάριστα λίγο αργότερα με όλες εκείνες τις συμπτώσεις που σε φέρνουν κοντά με ανθρώπους που δε θα το περίμενες και δε θα το κυνηγούσες κιόλας, τις συμπτώσεις που αποκαλύπτουν τη διάθεση και την ποιότητα ανθρώπων από τον ένα προς τον άλλο, που μέχρι τότε παρέμεναν σε εμβρυακή κατάσταση για να περάσουν στην εφηβική μέσω ενός παροιμιώδους fun. "BFF" λέγεται το έκτο ή έβδομο τραγούδι στο "You Can't Fight What You Can't See", το τελευταίο πόνημα των σπουδαίων Girls Against Boys. Ακούω τι τραγουδάει ο φίλος μου ο Scott και για μία ακόμη φορά τον νιώθω απόλυτα...